Γεννήθηκα εις τας Σέρρας,
ο ένας παππούς μου προσφυγάκι Μαλγαρινό
κι ο άλλος χαμένος Ήδωνας στις τρύπες του Παγγαίου.

Τι διάολο έχω με τα Εβόρακα και τι τα θέλω ακόμη;

                                              Εβόρακον,
Εβόρακον εκ νέου,                                    Τσατάλτζα.

Τρίγωνο αμβλυγώνιο, άθλιο.
Τι, τάχα, με διώκεις;

Τι σού ’φταιξα ο δόλιος,
την ηδονή μου αναζητώντας χαμηλόφωνα
και κεκρυμμένος στην μια αιχμηρή σου κορυφή;
Εγώ που πόθησα λίγο τους παππούδες μου να δω,
πατέρα και μητέρα να τιμήσω,
γλυκιές κοιλάδες κι ήρεμα βουνά
να μ’ αγκαλιάσουν και ν’αγκαλιάσω.

Έβρος και Νέστος και Στρυμόνας κι Αξιός.
Βόρειο Αιγαίο, Σαμοθράκη, Θάσος.
Αίμος, Ροδόπη, Ρίλα και Πιρίν.
Μενοίκιο, Παγγαίο, Άθως και Χορτιάτης.
Θερμαϊκός, στον αστράγαλο του Ολύμπου.
Άλλο δε θέλησα ποτέ, τίποτα και κανένα.

Και δός του αίματα πριν γεννηθώ.
Και δός του ειρήνες ξεσκισμένες
κι άλλα πολλά κι ακατονόμαστα ύστερα.

Ιδού εγώ λοιπόν κρεμάμενος με χάρτινα σκοινιά στο Εβόρακο
και με γραφή ηλεκτρονική,
πιεστική κι απρόσωπη στο Νέο Εβόρακο.

_{___________________________________________}

_{Εβόρακο: θάνατος Κωνστάντιου Χλωρού 305 μΧ, ανακήρυξη Κωνσταντίνου Α
Eβόρακο = York
Εβόρακο εκ νέου = New York}

Ο επουσιώδης ρόλος της ποιήσεως σας εξαγνίζει.
Ποτέ άλλωστε δεν είχατε σημαντικό μερίδιο
στα πράγματα του κόσμου.

Μη χαίρεστε όμως αλαφριοί μου ποιητές.
Μες σε διακόσια χρόνια από τώρα,
υπεύθυνοι θα θεωρείστε.
Κι εσείς κι οι άλλοι αμέτοχοι.

Την ιστορία δε την γράφουν σίγουρα ποιητές,
ούτε αμερόληπτοι κριτές πάντα.
Μηδέ ιστορικοί πια.

Κάτι ανόητοι μπερδεύονται,
κάτι κοκόνες, 
που μέλημά τους μόνον ένα έχουν· 
ευθύνες ν’ αποσείουν 
από πλάτες ισχυρές.

Δεν χρειάζονται λόγια πολλά για την Θεία Μετάληψη.
Η κοινωνία θέλει λέξεις αστραποβόλες κι ηλεκτρικές,
ριγμένες πέντε-δέκα στο διάμεσο.

Ποίημα ελάχιστο μα φορτισμένο.
Και φτάνει. 
Πάντα έφτανε.

Είναι ξεραμένη - ποιος ξέρει πόσα χρόνια. 
Και κατακρεουργημένη.
Αυτή είναι! 
Δεύτερη γραμμή αριστερά απ' τον δρομάκο
που δεν ήταν τότε. 

Έβγαζε τα καλύτερα.
Σ' αυτήν τελειώναμε, 
να μένει η αίσθησις
της πλέον γλυκείας γεύσεως ...