Ανάκουστος,
ανεξάλειπτος, αξεδίψαστος, ανυμέναιος,
αναληθοφανής,
αψηλάφητος, αχώρητος, απροσφώνητος,
άγνωρος,
ανεξιλέωτος, ασώπαστο, ατελεσφόρητο,
ακατάπνιχτος,
αχρονικότητα.
Μα γίνεται ποίηση μ’ όλα αυτά τα α;
Ίσως και νά ‘χασα αξιόλογα ποιήματα
και την συνοδεύουσα αισθητικήν απόλαυσιν.
Μα όταν έβλεπα την λέξη θάνατος
στην ίδια γραμμή δύο φορές
ή αν μ’ έπνιγαν τα άλφα τα στερητικά
τα παρατούσα.
Ανθρώπινο λάθος.
Λένε, και περιγράφουν έναν αγωγό πεπληρωμένον
ακατέργαστης βενζίνης.
Μα αυτό, είναι έγκλημα εκ προμελέτης.
Σ' αυτούς τους τόπους δεν έχει ξέχασα.
Κάθε ξέχασα είναι κι ένα πεθαίνεις.
Το ξέρουν αυτό οι μάστορες.
Τους θυμάμαι να μετρούν χρόνους και κινήσεις.
Αυτοί λάθη δεν κάνουν.
Τους κάνουν.
πώς αστραποβολάει έτσι η γέφυρα
σ' αυτήν την υγρασία του Μάη
ποια Νήσος Δήλος και μαλακίες ;
πες μας πού τον κρύβεις
Τι κι αν ξέρουν όλοι πως η σφαίρα είναι πλαστική...
Εκείνος είναι έτοιμος φονιάς.
Κι ό άλλος έτοιμο θύμα.
Είμαστε πια πέρα απ’ την γραμμή.
Όταν κατάλαβε επιτέλους
τι εννοούσε ο μεγάλος ποιητής,
τι ήταν αυτό που δεν λεγόταν
μήτε μπορούσε να γενεί,
σηκώθηκε και είπε:
“εδώ ήρθαμε, πάμε να φύγουμε
και καλά κρασιά”
Δε φταίω εγώ
που δε μ’ αρέσουν
οι ομοιοκαταληξίες κι οι ρυθμοί
με παρουσία έντονη και φανερή.
Άλλωστε την μουσική μισούσα ως και τα είκοσι
ο άνους δάσκαλος μου επειδή,
να τραγουδήσω μ’ έβαλε
μόνον και επί βήματος
μπροστά σ’ όλη την τάξη
πολύ μικρόν.
Η υφέρπουσα κίνηση,
η γοητευτική
που δε δείχνει αλλά υπονοεί ρυθμόν,
πίσω από γράμματα, φθόγγους και λέξεις
πίσω απ’ τον κώδικα,
ηδονικό καταχραστή
συμβόλων και πλεονασμού,
με συναρπάζει.
Έτσι.
Τον λόγο σου ακούω
όπως τότε
που έπιασα το βιβλίο
με τη λέξη μόνη: “Ποιήματα”,
δεκαεξάχρονος
και μη καταλαβαίνοντας
αράδα
απ’ όσα κατάφεραν
και φύγαν μέσα απ’ τα χέρια σου
και γίναν κώδικας
αναγνωρίσιμος κι αντιληπτός
σ’ όσους την κλείδα του έχουν,
χωρίς να ξέρουν και κουβαλούν.
Ακροβατούσα όμως
στο ρυθμό σου,
πηδούσα χαλάσματα, ρέματα, γκρεμούς.
Παλμούς ένιωθα, ώσεις
και κινήσεις αρμονικές.
Έλεγα
κάτι ωραίο είναι εδώ,
κάτι που του πρέπει κουβαλώ.
Τον λόγο σου ακούω
όπως τότε
που έπιασα το βιβλίο
με τη λέξη μόνη: “Ποιήματα”,
δεκαεξάχρονος
και μη καταλαβαίνοντας
αράδα
απ’ όσα κατάφεραν
και φύγαν μέσα απ’ τα χέρια σου
και γίναν κώδικας
αναγνωρίσιμος κι αντιληπτός
σ’ όσους την κλείδα του έχουν,
χωρίς να ξέρουν και κουβαλούν.
Ακροβατούσα όμως
στο ρυθμό σου,
πηδούσα χαλάσματα, ρέματα, γκρεμούς.
Παλμούς ένιωθα, ώσεις
και κινήσεις αρμονικές.
Έλεγα
κάτι ωραίο είναι εδώ,
κάτι που του πρέπει κουβαλώ.
Στοίχειωσε μέσα μου σήμερα ο Πεθελινός,
μ' αυτούς τους βέβηλους της μνήμης μου.
Γεννήθηκα το ‘55, Πέμπτη απόγευμα, 5 η ώρα.
Τέλη Ιούλη, κατακαλόκαιρο.
Είχε μόλις βρει δουλειά στον Πεθελινό.
-Δουλειά για μαύρους,
κουβαλούσαμε τις πέτρες πάνω σε ξύλινες κάσες,
με τα χέρια, δυο άτομα, ένας μπρος, ένας πίσω,
να στήσουμε τ' ανάχωμα στην διώρυγα του Πεθελινού,
τελευταίο απομεινάρι της λίμνης τ' Αχινού
Τον ειδοποίησαν απ' την κοινότητα.
Βραδάκι δανείστηκε ένα ποδήλατο,
στα μισά του δρόμου για τις Σέρρες έσπασε την αλυσίδα.
Η δύναμη της λαχτάρας, τόση ήταν η χαρά του.
-Δεν ήξερα πώς να συνεχίσω, είχε σκοτεινιάσει
καταμεσής του κάμπου, μετά το Παραλίμνιο.
Το πήρα στην πλάτη μου και συνέχισα,
κοντά είκοσι χιλιόμετρα, με τα πόδια.
Έφτασε στην κλινική του Σκουλίδη χαράματα.
Με πλάτη πληγιασμένη και παπούτσια τρύπια.
Είδε ένα μακρύ παιδί, αδύνατο και μελανιασμένο
και την Αγγελική του ξέπνοη κι εξαντλημένη.
-Πώς να μην ήσουν έτσι χάλια, ρε Τάκη.
Κι εκείνη κι εσύ. Ένα καλοκαίρι βγήκε ολόκληρο
με καρπούζι και τυρί μονάχα.
Ας είν' καλά ο Τζάτζας που μας είχε στεφανώσει,
έδινε βερεσέ τα ελάχιστα με το τεφτέρι.
Ήταν 24, είναι 84, μπαίνω στα 60.
Ζήσαμε κι ας έχουν παρατήσει τ' αναχώματα,
κι ας ξαναφάνηκε η λίμνη τ' Αχινού.
https://www.newsbomb.gr/ellada/story/571894/synagermos-stis-serres-apo-t...
