Δε φταίω εγώ
που δε μ’ αρέσουν
οι ομοιοκαταληξίες κι οι ρυθμοί
με παρουσία έντονη και φανερή.

Άλλωστε την μουσική μισούσα ως και τα είκοσι
ο άνους δάσκαλος μου επειδή,
να τραγουδήσω μ’ έβαλε
μόνον και επί βήματος
μπροστά σ’ όλη την τάξη
πολύ μικρόν.

Η υφέρπουσα κίνηση,
η γοητευτική
που δε δείχνει αλλά υπονοεί ρυθμόν,
πίσω από γράμματα, φθόγγους και λέξεις
πίσω απ’ τον κώδικα,
ηδονικό καταχραστή
συμβόλων και πλεονασμού,
με συναρπάζει.

Έτσι.