Τον λόγο σου ακούω
όπως τότε
που έπιασα το βιβλίο
με τη λέξη μόνη: “Ποιήματα”,
δεκαεξάχρονος
και μη καταλαβαίνοντας
αράδα
απ’ όσα κατάφεραν
και φύγαν μέσα απ’ τα χέρια σου
και γίναν κώδικας
αναγνωρίσιμος κι αντιληπτός
σ’ όσους την κλείδα του έχουν,
χωρίς να ξέρουν και κουβαλούν.

Ακροβατούσα όμως
στο ρυθμό σου,
πηδούσα χαλάσματα, ρέματα, γκρεμούς.
Παλμούς ένιωθα, ώσεις
και κινήσεις αρμονικές.

Έλεγα
κάτι ωραίο είναι εδώ,
κάτι που του πρέπει κουβαλώ.