Μικρή διαταραχή,
αρμονική ταλάντωση
φύσεως ηλεκτρομαγνητικής, αγνώστου ακόμη,
με αίτια πολύπλοκα, δυσδιάκριτα
αλλά στοχαστικά εν τέλει και πιθανόν εντοπιζόμενα.
Ανακατώνει bit αποθηκευμένα
στις απολήξεις της απειρίας των νευρώνων
και άμα οι διαδρομές μορφήν έχουν τυχαίως
οργάνων μουσικών
τραγούδια προσπαθεί να πει.
Εικόνα του κόσμου ή της ψυχής.
Ποίηση.
Να τι κάνετε ώ εύφοροι ποιητές
εν τη αγνοία σας και στο βαυκάλισμά σας.
όχι, δεν έχει εξαφανισθεί το είδος
ούτε και η βαθιά συγκίνησις
αντέχουν χρόνους εξήντα εφτά
η πόλη μου η γενέθλια είναι μικρή
κρατάει τα μικρά
κακά ή καλά αδιάφορο
ποιος να τό ‘λεγε τώρα
κλέφτης ποδηλάτων ετών τριάντα έξι
δεν μπορεί δεν είναι μόνος
κάπου εκεί γύρω τριγυρνάει
με μύξα στη μύτη και δάκρυ στο μάτι
ο μικρός Μπρούνο
Δυο στίχους άτσαλους γράφω κάθε φορά,
κι ύστερα τους ντύνω τους στολίζω,
να πάνε βόλτα στο Θερμαϊκό,
όπως η μάνα μου μικρά αδέλφια δυο
μας ταίριαζε τα πρωινά της Κυριακής
για να μας βγάλει στο σεργιάνι.
Κοντά παντελονάκια μπλε,
άσπρα παπουτσάκια και πουκάμισα,
πουλοβεράκια γκρι και γραβατούλες
με λαστιχάκια, της άνοιξης μου φορεσιές.
Μπα
γιά
τι
κος
κα
φές
της
μη
χα
νής,
προ
χθε
σι
νός.
Κυ
νη
γη
τό
της
λέ
ξης
και
της
εν
τός-
εκ
τός
της
αρ
μο
νί
ας.
Πέντε στιγμές ας μένουν μόνον.
Μια για τη Μαίρη, της αγάπης.
Μια για τη Κική, της αθωότητας.
Μια για τον Ευθύμη, της ωραίας πράξης.
Μια για τη γνώση, του άγνωστου και του γνωστού.
Μια για να γράψω αυτούς τους στίχους, μαγική.
Φτάνει.
Λόγια ριγμένα στο χαρτί
σαν ρούχα σκόρπια στο πάτωμα,
ερωτικής πανδαισίας που πέρασε,
αφήνοντας του νου γεύση γλυκόπικρη,
ενάργεια κι ηδονή π’ αγγίζει το εντελώς έχειν
των δύο της συμπλήρωσης.
τα λόγια μόνα τους δεν φτάνουν
είναι γι’ αλαφροΐσκιωτους κι ονειροπαρμένους
κι όχι για όλους …
είστε μες στην κοιλιά του τέρατος
πώς να το δείτε απ’ έξω
όταν σας ξεπετάξει τελευταίους
με τα νερά της γέννας του
δίπλα στον ήρεμο Ντον
θα σας ξυπνήσει η Λιλή Μαρλέν των αδελφιών σας
ελπίζω να σας βλέπω απ’ τα ρημάδια του Σαούρ-Μαγκίλα
__________
https://en.wikipedia.org/wiki/Savur-Mohyla
τα λόγια μόνα τους δεν φτάνουν
είναι γι’ αλαφροΐσκιωτους κι ονειροπαρμένους
κι όχι για όλους …
είστε μες στην κοιλιά του τέρατος
πώς να το δείτε απ’ έξω;
όταν σας ξεπετάξει τελευταίους
με τα νερά της γέννας του
δίπλα στον ήρεμο Ντον
θα σας ξυπνήσει η Λιλή Μαρλέν των αδελφιών σας
ελπίζω να σας βλέπω απ’ τα ρημάδια του Σαούρ-Μογκίλα
Γιατί να το ζαλίζουμε κύριε Μ. μου;
Aπελπισμένος είστε όπως όλοι μας.
Κι ο Ε. σίγουρα κι ο Θ. ίσως…
Απλά δεν θέλουμε ακόμη να μυρίσει ο ένας τον άλλον…
Θα το διορθώσει κι αυτό ο καιρός κι η ανάγκη.
Ο δικαστικός κλητήρας κυρίως,
που χτυπάει τις πόρτες για 200 Ε,
που δεν τα έχουμε πια.
Έχω την αίσθηση ότι τα έχω ξαναζήσει όλα αυτά.
Εγώ γεννήθηκα το ’55, εσείς;
Γιατί να το ζαλίζουμε κύριε Μ. μου;
Aπελπισμένος είστε όπως όλοι μας.
Κι ο Ε. σίγουρα κι ο Θ. ίσως…
Απλά δεν θέλουμε ακόμη να μυρίσει ο ένας τον άλλον…
Θα το διορθώσει κι αυτό ο καιρός κι η ανάγκη.
Ο δικαστικός κλητήρας κυρίως
που χτυπάει τις πόρτες για 200 Ε
που δεν τα έχουμε πια.
Έχω την αίσθηση ότι τα έχω ξαναζήσει όλα αυτά.
Εγώ γεννήθηκα το ’55, εσείς;
