Πέντε στιγμές ας μένουν μόνον.
Μια για τη Μαίρη, της αγάπης.
Μια για τη Κική, της αθωότητας.
Μια για τον Ευθύμη, της ωραίας πράξης.
Μια για τη γνώση, του άγνωστου και του γνωστού.
Μια για να γράψω αυτούς τους στίχους, μαγική.
Φτάνει.