Το εύηχον τούτο νι
που διαρκώς με κυνηγάει
σαν ήχος καμπάνας,
απόγευμα συννεφιασμένης μέρας,
σχέσιν έχει στενoτάτη με το καμπαναριό
της Βαγγελίστρας των Καμινικίων
αντίκρυ στο παράθυρό μου
όπου η γιαγιά μου, η μάνα μου κι εγώ
είδαμε τον κόσμο ν’ ανοιγοκλείνει το μάτι πονηρά
κι εμείς επί κι εντός του εβιώσαμεν.

Τα δικά μας βουνά είναι καλύτερα,
δε σε τρομάζουν.
Δεν είναι όλα μαζεμένα να σε πνίγουν.
Αφήνουν κάμπους όμορφους ανάμεσά τους,
χαμηλώνουν απαλά-απαλά
με τα μπαΐρια τους να κατεβάζουν
πράσινα αμπέλια,
να κάνουν τους ανθρώπους
πιο γλυκούς, πιο όμορφους.

Ποια μελέτη,
ποια γνώση του είναι και του γίγνεσθαι της χώρας αυτής ταύτης,
με ποιον πόνο εκπονημένη,
με ποιαν αγάπη για τα βουνά του Λεκανοπεδίου πέριξ,
τα ποτάμια που το διασχίζουν
πλαισιωμένα με μεταλλικά τέρατα
σερνόμενα σε τρικυμιώδη άσφαλτο πάνω,
μέσα σε σκόνη, αέριο, θόρυβο,
χρόνο που επιμηκύνεται παράλογα,
έτσι, χωρίς λόγο αποχρώντα,
και μεταλλαγμένες καρδιές ασθμαίνουσες;

Τίποτα,
λέγαμε
και μας έλεγαν
'τι είναι αυτά πού λέτε κύριε!'.

μήλο σκληρό και ζουμερό
κάμπος του εβδομήντα
οπωρώνες συλλογή
τελάρα διαλογή ψυγείο
Σεπτέμβρης στην άκρη της πόλης 
δέκα με είκοσι μεροκάματα
όλα κι όλα

να τρως να μένει το κοτσάνι κι η καρδιά
να μη μπορείς να σταματάς
να φτύνεις μόνον τα κουκούτσια