Η Πάργα δεν είναι η άθλια Πάργα.
Είναι ο κόλπος του Λύχνου,
οι πλαγιές του που ανεβαίνουν
σαν σε παλιό αναγνωστικό Δημοτικού,
κυπάρισσοι,
ελιές με πεύκα ανακατεμένα
και πουρνάρι.
Κι εσύ στην άκρη του γιαλού,
κάτω από μια πανύψηλη ελιά
στην ελαφριά μέθη του ούζου ευτυχής,
μπρος στην ακατανίκητη του Ευθύμη σου ομορφιά,
στο πλάι της Κικής σου την λευκή αθωότητα,
για τελευταία χρονιά.
Ως εδώ ήταν.
Τελειώνει.
Μένει η αγάπη της Μαίρης σου μόνον.
Γρανίτινο αλωνάκι
ρημαγμένο απ’ τα χρόνια
στο πλάι της χαράδρας του Βίκου,
κάτω απ’ τα βράχια της Γκαμήλας·
καθόμασταν τέσσερις το δειλινό.
Είναι καλά κρυμμένες αυτές οι πέτρες,
δεν τις γνωρίζουν οι τρισάθλιοι τουρίστες,
μόνο αν χαθούν φτάνουν εδώ.
Είναι δικές μας, ας πούμε,
ό,τι έμεινε
απ' τον προπάππο Αριστείδη.
οι καρακάξες παίζουν σαν τρελές
στην ανοιξιάτικη βροχή
σε θερμοσίφωνες ηλιακούς
και σε κεραίες Yagi–Uda·
οι κάργες ξεσαλώνουν παραδίπλα
όχι κυρ' Κώστα μ'
δεν θα πάρω
Ονόματα εποχών Ανθεστηρίων.
Η Ζουμπουλιά,
η Γαρουφαλιά,
η Μυγδαλένια.
Παράπονο δεν έχω.
Μου έτυχαν τρεις Ζουμπουλιές
στο πλάι μιας Ζαφειρούλας.
Στρίβεις στον ήλιο μεγαλόπρεπα
σε αυτοκίνητο αστραφτερό αργά αργά,
γυναίκα ώριμη, πανέμορφη
κι εγώ δεν ξέρω τι σε θέλω
-μάνα, γυναίκα ή αδελφή,
όλα μαζί και τίποτα.
Όσο περνάει ο χρόνος
κόρη.
Για ένα χέρι oμιλώ
που το κρατώ
και ξέχασα σε ποιο σώμα ανήκει,
δικό σου ή δικό μου,
μα με βαστάει
να ισορροπώ
στις άκριες του Βίκου.
Ήσουνα πάντα παιδί
κι εγώ πάντα μεγάλος,
γέρων –τι καταδίκη!
Τώρα που μεγαλώσαν τα παιδιά μας
μόνη σου πήρες τη θέση τους.
Τα χείλη σου βαμμένα κόκκινα,
μία πληγή ανοικτή,
σε πρόσωπο Παναγιάς βρεφοκρατούσας,
που δεν πρόκαμα να προσκυνήσω
καθώς έψαχνα
λιμάνι γαλήνιο κι απάνεμο
προσπαθώντας να γελάσω
βοριάδες άσπλαχνους και
παμπόνηρους λιμενοφύλακες.
Έχει κανείς δει στα μάτια ετοιμοθάνατο
που δεν τον αφήνουν να πεθάνει;
Γιατροί, συγγενείς και κληρονόμοι.
άνθισε ο πούστης 28 Φλεβάρη
βράδυ
στον τεσσαρακοστό πρώτο παράλληλο
δεν μπορεί
μας δουλεύει
_____________________________
photo: Κωνσταντής Αρκουδογιάννης
