Ήρθε η ψυχή μου στον τόπο της.

Πλήρωσε τελικά ο παππούς από πάνω
τα κοινόχρηστα·
πήραμε πετρέλαιο.
Πάγωσε το κοκαλάκι μας είκοσι τέσσερις ώρες.

Έτσι, θα έχουμε ζέστη τις επόμενες
κρύες, κατά πως λεν, μέρες.

Ποιος ξέρει από πού έκοψε ο τίμιος γέροντας
τα διακόσια σαράντα ευρώ...

Να μεγαλώνεις μάτια μου,
να μεγαλώνεις όμορφα.

Νά 'ρθω,
νά 'μαι στο πλάι σου,
να με προσέχεις,
καθώς ζαρώνω μες στο κρύο
του τόπου μου και τ' άγριου καιρού.

Να με μαθαίνεις πώς·
τώρα που γίνομαι ξανά
παιδί, νήπιο, βρέφος.

Να με μαθαίνεις τι·
όλο ρωτώ ξαναρωτώ γι' αυτά
που μόνο όνομα αλλάξαν.

Και να με δείχνεις το γιατί·
που είχαμε βρει μικροί
και τό ‘χασαν μεγάλοι.

Δεν τα θυμάμαι πια·
ήταν και βιαστικά,
άγρια κι απότομα εξάλλου.

Ήλιος μ’ ακτίνες παγωμένες,
άγριες πνοές βόρειων ανέμων
αγγίζουν ανύποπτα κοτσύφια
σ’ ελιές κρεμασμένα, κρυμμένα στα φυλλώματα
καθώς ψάχνουν για καρπούς παραγινωμένους.
Τ’ αρπάζουν, τα συνταράζουν,
τα ρίχνουν κάτω, τα σκορπούν.

Θερμαϊκός.
Σκόνη χρώματος σέρβικου
υπερίπταται των ταραγμένων υδάτων.
Το Πάικο είναι χαμηλό.
Να τ’ οχυρώσουμε δεν γίνεται πια.
Κάτι άθλιους δασικούς δρομάκους
φτιάχναμε όσο μας έπαιρνε,
άσε που οι πονηροί αφήναμε
τα δύσκολα πάντα γι’ αργότερα.

Η σκόνη είναι σλάβικη.
Τ’ οσμίζεσαι, το βλέπεις.
Πάνε κοντά δέκα χρόνια
κι είμαστε ίδιοι, στα ίδια.
Τι γυφτιά Θέ μου. Τι ξεφτίλα.
Εντός θαλάμων αποστειρωμένων
                                                               επιλέγουμε
μεταξύ εντοπίων και ξένων ειδημόνων
ή και δικών μας που έφυγαν
και να ξανάλθουν θέλουν
-πού δεν ξέρουν, ούτε και ρωτούν.

Το χρώμα της σκόνης,
το θάμπωμα του ορίζοντα.
Παλαί ντε Σπορ.
Πύργος ΟΤΕ, έτοιμος προς εκτόξευση,
διαφυγή πριν την κατάρρευση.
ΧΑΝΘ, θέατρο Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.
Χωρίς ζωή μαυσωλεία.
Βασιλικό Θέατρο,
εδώ ο κύκλος κλείνει.
Απάτες εργολάβων τον πολιτισμό υποκινούν
και την του μέλλοντος μας τέχνη διακονούν.

Ο αέρας που πνέει,
η θάλασσα ταραγμένη.
Αυτά μόνο θυμίζουν ζωή.
Τα καράβια ακίνητα
στον άνεμο κόντρα,
βαθιά ριγμένες οι άγκυρες,
σφιχτά τα δόντια. Βεβαιότης.

Εδώ είναι η ζωή.
Αυτά θα φύγουν, θα γυρίσουν.
Τι θα ’ναι εδώ να τα δεχτεί;
Ποιοι άνθρωποι και ποια παιδιά;

μου είπες Mαίρη
πως είναι λάδι η θάλασσα
μαθημένη εσύ από το βόρειο αιγαίο

ότι ήταν παγωμένη το κατάλαβες
την πρώτη πέτρα όταν πέταξες
κι έκανε γκελ
στον υδάτινο κρύσταλλο

αντέξαμε έτσι τριανταπέντε χρόνια