Θα πει μπακάλικο - αποικιακά.
Έτσι τους έμεινε αυτούς.
  
Eδώδιμα, αποικιακά λοιπόν.
Έτσι λέγαμε εμείς τα μεγαλομπακάλικα 
στο κέντρο της πόλης των Σερρών,
προμήθευαν κυρίως τους μικρούς στις γειτονιές.

Πού να τα βρουν οι έρμοι εδώ τα εδώδιμα;
Κάτι βολβούς μονάχα αν αντέξουν
θαμένοι μες στο χώμα και τον πάγο
και σιτηρά μια πιθαμή ύψος, τέλος Αυγούστου ο θέρος.

Και ψάρια.
Κι αυτά όμως μη θαρρείτε 
νερόβραστα και άσπρα ωσάν σαπούνι.

Κρατήσαν το kolonial ως και τα τώρα.

έλιωσε τα παπούτσια του
να βρει κάτι ζωντανό
σ' αυτή την πόλη των νεκρών
βρήκε μια συγκέντρωση Ιρανών μόνη
χλωμή και μαραζιάρα
μπροστά στο κοινοβούλιο

μιλούσε

έκατσε στο πλάι και πίσω
άκουγε τον ρυθμό στα φαρσί κι έκλαιγε
κανείς εντόπιος δεν σταματούσε

Ε ρε και νά ’βγει ένας νοτιάς
και να γαμήσει τον Βαρδάρη,
να λιώσουν τα χιόνια στις σκεπές
κι οι πάγοι στην αυλή του νιώσκου.

Ν’ αφήσουν κι οι Πέρσες τα λιμάνια μας
-τους σχάθηκε πια η ψυχή μας, ας πάνε κατ’ το νότο-
κι οι κωπηλάτες μας νά βγουν από τα ντόκια του Ομίλου έξω.

Κύλησαν χιόνια απ’ το Μποζ-νταγ και τον Αλή Μπαμπά
ως κάτω στα μπαΐρια του Λευκώνα,
τα βράχια τ’ Αϊ Γιαννιού,
τον κάμπο στα Νταρνακοχώρια.
Η πόλη έμεινε ανέγγιχτη μέσ’ στην ασχήμια της.

Εν μέσω ανοίξεως γλυκείας
ξαφνικά, έτσι κι αναίτια.

Μα εγώ είμαι εδώ
με λόγο ουσιαστικό.
Σε μια ελάσσονα Εφορία ανάμεσα
και μείζονες θανάτους.

Στέκομαι καταμεσής του κάμπου
και τον γενέθλιο τόπο μου κοιτώ.
Ήλιος βόρειος που σκοτώνει,
ανελέητος,
παρέα μ’ άνεμο
που τρελαμένος ξεφεύγει τα στενά της Κρέσνας.

Ένα κοπάδι μαυροπούλια πετάει στα χωράφια,
μπλέκεται με κάτι άσπρα περιστέρια
κι όπως ανακατώνονται
έτσι και ξεχωρίζουν όλα μαζί
-θεωρίες σμήνους-
παλεύοντας τον άνεμο.

Κι εγώ τι κάνω
καθώς οι έφοροι με διώχνουν
κι οι θάνατοι με σταματούν;

Λαμπερό πράσινο αυτοκίνητο πλένω
με παγωμένα νερά και το στιλβώνω.