Σε ξέρω Ιάσονα, 
απατεώνα, κλέφτη.
Το δέρμα το χρυσόμαλλο ν’ αργάζεις
ταμπάκη, εκδορέα, σφάχτη.

Να ρίχνεις ανάκατες καμπύλες
των βιβλίων του Λυκείου σου
να εξηγείς τα άπειρα με τις πεντάλφες,
να τους γαμάς τη νέα μεταφυσική.

Του δάσκαλου, του φροντιστή, 
του σοφιστή ιδιαιτερά,
του που παλεύει κι εξηγεί 
το βάθος και την έκταση του απλού
είσαι.

Μιας ποίησης του μεγαλείου
της αοράτου επιφανείας,
της φύσεως του όντος  
της τόσο κοντινής.
Του σήμερα, 
του χθεσινού χθες 
και του αυριανού αύριο. 

Καμπύλες του Λυκείου,
πρώτα σου εργαλεία.