Κομμένοι δρόμοι Εθνικοί.
Φλέβες διογκωμένες
κι αρτηρίες φραγμένες.

Ατίθαση καρδιά μου
πώς, πού και πότε να συμφωνήσω;
Πώς να συγχωρεθώ
και πώς να συγχωρήσω
αμαρτίες αφρόνων
και προδοσίες συντρόφων;

Πολλές φορές εντρέπομαι.
Αλλάζω σελίδα, 
ρολάρω την οθόνη πιο κάτω, 
την σβήνω.

Ντρέπομαι να τους βλέπω, 
να τους ακούω, 
να τους διαβάζω.
Θέλω να κρυφτώ και να κλάψω.

Δεν μας έπρεπε τέτοια τύχη.

Κι αφού σε λιθολόγησαν
όπως ναό αρχαίο ιωνικό
στην άκρη άκρη της πατρίδας σου, 
τόπον μισοβαρβαρικό
που τον ορέγονται Σκύθες
και δήθεν Έλληνες τον κατοικούν,
κάθεσαι στην αγέλαστή σου πέτρα
και μοιρολογάς.

Λίγο η χαμένη κόρη σου,
λίγο ο επερχόμενος χειμώνας
λίγο οι στρατοί που πάνε κι έρχονται 
σε αρματαγωγά ν’ ανοίγουν στόματα 
στην άμμο της έρημης ακτής.
Όλα την πλάτη σου βαραίνουν και σε γέρνουν.

_{photo: Ζαμπακος Χαρ.}

Α ρε Θερμαϊκέ μου,
πώς και λιμνάζεις ήσυχος τόσα χρόνια
και δεν αγριεύεις να τους καταπιείς,
πώς τους αφήνεις έτσι να σε πιλατεύουν!

Είναι αλήθεια πως κάποιες νύχτες
είδα το θυμό σου να ξεσπάει
με κύματα άγρια που φτάναν
ως τ’ άθλια παρκάκια της προκυμαίας σου.
Αλλ’ ήταν μεσάνυχτα βαθιά,
οι αγαθοί προστάτες σου οι κωπηλάτες
είχαν μαζέψει βαρκάκια και κουπιά από νωρίς.

Κανείς δε σ’ έβλεπε
ούτ’ υποψιαζόταν,
εκτός ίσως καναδυό
νυχτερινοί διαβάτες, ύποπτοι.
Οι άλλοι το πρωί, όσοι δηλαδή
είδαν βρεγμένες τις ορθογώνιες πλάκες της νέας παραλίας,
αναρωτήθηκαν αν είχε πολύ κύμα χτες βράδυ
ή μήπως έβρεξε;

http://issuu.com/basilislaliotis/docs/dimakis