Οι βρύσες κι οι σωλήνες τους 
που πάντα χαλούν και στάζουν 
μέσα τους κουβαλούν το σπέρμα της καταστροφής.
Τα νερά τους που σιγά-σιγά 
διαβρώνουν τοίχους, πατώματα
και φέροντες εξ οπλισμένου σκυροδέματος δοκούς, 
καταστροφή κι απώλεια προδικάζουν. 
Τίποτα δεν μπορεί να τα σταματήσει.

Μ’ αρέσουν.

Δε διορθώνω ποτέ εύκολα μια βρύση που στάζει.
Την σέβομαι.

Είναι ίσως ό,τι θ’ αφανίσει 
τις τσιμεντένιες μας πολιτείες, 
γόνιμο έδαφος ετοιμάζοντας
για επόμενες ζούγκλες κι εποχές.

Α.
Ξεπηδούν,
από παντού ξεπηδούν.
Πίσω από γωνίες σκοτεινές,
μέσα από τσιμεντένιους χάνδακες άχαρων πάρκων,
από αυτοκίνητα εγκαταλειμμένα,
από κακόγουστες εισόδους απροσδιορίστων μαγαζιών.
Κυρίως χωρίς ενοχές.
Κυρίως χωρίς μνήμη.
Κυρίως με συνείδηση
εν είδει συλημένου τάφου.

Αν πρώτο βήμα είναι αυτό,
ποια θα ’ναι η επόμενη αλήθεια;

Β.
Τους βλέπω 
να έρχονται
χωρίς ενοχές
και να το δηλώνουν
ως μαρτυρία 
ενώπιον Θεού και ανθρώπων.

Τους αγαπώ
κι είμαι μαζί τους
-κομμάτια ενοχής
αλλονών,
πώς να φορτωθούν;

Οι λόγοι τους είναι τόσο καθαροί,
τόσο καταληπτοί και ευκολονόητοι 
που σε τρομάζουν.

Γιατί δεν μπορείς να τους δεχτείς ως είναι;
Γιατί δεν μπορείς να τους αγαπήσεις 
ως την απλότητα του έσχατου bit τους;

Τι σε φοβίζει που σ’ απορρίπτουν;

σύνθημα 
εικόνα καταληκτική 
σε μια μπροσούρα για τον ρατσισμό 
ενός Ιδρύματος με έξοχο αντιναζιστικό τίτλο 
χρηματοδοτούμενη βεβαίως από κάτι λατινικά αρχικά 
που παραπέμπουν σ’ ανοιχτές κοινωνίες 
βιονικούς πολίτες 
και παραδείσιες Ευρώπες

η επιτυχία δεν έχει χρώμα 
λέει ένας ασπρόμαυρος κλόουν
ο αφελής μιλάει σε κατατρεγμένους
πάνω ακριβώς από τρία 'πλούσια' 
αγωνιστικά κι επιτυχημένα βιογραφικά

η επιτυχία

γαμήστε την
πιο μπροστά είναι η ευτυχία
και θέλει λίγα 
πολύ λίγα

αυτός που θαλασσοπνίγεται και γκρεμοτσακίζεται 
για να φτάσει στην γη της επαγγελίας 
δεν κυνηγάει επιτυχία 
την ζωή κυνηγάει

πάει πολύ βαθιά 
γαμώτο  
αυτή η σκουριά 

μας έχει σαπίσει
αρμούς κι αρθρώσεις 
όλα

Απ' τη μεριά του νικητή είσαι, κι' είσαι ο ηττημένος.
Στα πεζοδρόμια,
στο πλάι θριαμβικών παρελάσεων περπατάς.
Στίφη Αλβανών πεινασμένων και ρακένδυτων,
λάφυρα πολύχρονου πολέμου, αζήτητα,
άνευ αξίας ανταλλακτικής,
σε τριγυρίζουν.

Άιντε, κοράκια από παντού
ξεσκίστε ό,τι απέμεινε απ' τα παραμύθια.
Ταπεινωθείτε εντός μου, γλύψτε χώμα,
φτάστε εκεί που πιο κάτω δεν έχει,
μιας και να πω δεν μου δίνεται η χάρις.

Χρόνια είχα νίκη να χαρώ.
Αυτή τη φορά, ήταν ενάντια στους δικούς μου.