Ο τελευταίος όλων των φυσικών,
δήθεν θεραπευτών και φίλων της σοφίας
κι ο πιο ξεδιάντροπος επίσης,
μας ήρθε από την Σάμο.
Ένας φτωχός γραμματοδασκαλάκος ήταν
-πέντε κολυβογράμματα όλα κι όλα δίδασκε-
ο πιο αναιδής, ο πιο ανάγωγος
σ’ όλο το ανθρώπινο γένος.

Συνήθιζε μικρός να συνοδεύει
τη ξεματιάστρα μάνα του, την μάγισσα,
στους καθαρμούς μικρών σπιτιών στην εξοχή
και να διαβάζει αυτός ο ίδιος ξόρκια.
Άσε που με τον δάσκαλο πατέρα του
κρατούσαν στο σχολειό τους οι αχρείοι
τα δίδακτρα όσο γινόταν χαμηλά.

Υπάρχουν ακόμη άνθρωποι να αναμένουν
σ' αυτόν τον απόπολιν σιδηροδρομικό σταθμό;

Νόμιζα πως είχαν τελειώσει από χρόνια.

Έβλεπα μόνο έναν σταθμάρχη συμμαθητή μου
και φορτηγά τραίνα, άδεια, να μην σταματούν.

photo: ‎Thodoris Boubas

Θα κάψουμε το δάσος μας
πάνω απ’ του Σεΐχη το νερό.
Θα φέρουμ’ ύστερα υλοτόμους
απ’ τον Σταυρό κι απ' τον Σωχό.
Τους όρθιους κορμούς
των μαύρων πεύκων
στ’ αποκαΐδια να ξαπλώνουν,
πεσκέσι να τους στέλνουμε
στη καψερή του Δράμαλη τη μάνα.
Να γίνονται κάτασπρο χαρτί,
συμβόλαια να γράφουμε
κι άθλια ποιήματα μαζί.

Μπόρα διστακτική της συμφοράς.
Δε λέει ποτέ να ξεκινήσει, 
να ξεπλυθούνε σκονισμένα σπίτια κι αυτοκίνητα
στα πόδια ενός μωρού γυμνού, 
που βλέπει το κόσμο απ’ το μπαλκόνι του
να ξεροψήνεται σ’ άθλιο συννεφόκαμα
κι αυτό το φετινό, ατέλειωτο καλοκαίρι.