Πρώην υδραυλικοί, ηλεκτρολόγοι, 
νυν βιοτέχνες, βιομήχανοι
κι εμπορευόμενοι πράγματα γενικώς 
-όχι, καμία σχέση μ’ εδώδιμα προϊόντα
εγχώρια ή αποικιακά όπως παλιότερα-
ευτυχείς, δασύτριχοι κι υπερβολικά υγιείς,
στα όρια, θα έλεγε κανείς, του εμφράγματος,
με τα κλειδιά του παραδείσου ανά χείρας,
αντάμα με δεκάδες κάρτες πλαστικομαγνητικές,
περιδιαβαίνουν την Ευρώπη
αναζητώντας τεχνολογίες νέες και προϊόντα 
μ’ εφαρμογή στις εγχώριες κατασκευές τους-
σπιτάκια δηλαδή, φτηνοσυσκευούλες και ρουχαλάκια.
Συναλλασσόμενοι, προβλήματα δεν έχουν στην Ζυρίχη,
όπου οι τραπεζικοί σημειώνουν ότι 
“ΟΜΙΛΕΙΤΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ”, 
ω τι τιμή στον αναγνώστη!

Τι γυρεύω εγώ ανάμεσά τους;
Πώς χάθηκα, πού πάω;

Όχι,
θα αρνηθώ πλήρως τη μαθηματική λογική 
της προσθαφαίρεσης ελιάς, νερού και ήλιου.
Όχι,
θα αρνηθώ την πέραν του όντος λογική 
της ραπτομηχανής και του χωνιού.
Θα προσπεράσω
τις 3300 γονυκλιτείς μετάνοιες των αληθινών Ελλήνων. 

H λογική του “ντζουλουφιού” μου φτάνει μόνον
για ν’ απορρίψω  
κι ας φαίνεται πως υπερβάλλω λίγο.

Θεσσαλονίκη. 
ΑΠΘ.

Εδώ, στο βασίλειο του ορθού λόγου. 
Ημείς κληρονόμοι, κάτοχοι κι ιδιοκτήτες του! 

Κόψτε κάποτε αυτή την μαλακία με τον ορθό λόγο. 
Σας ευτελίζει. 
Και τον ευτελίζει. 

Αχ γλυκό μου Λιονταράκι
χαρά του ηγεμόνα σου και των καθηγεμόνων, 
μικρή, χαριτωμένη, πουτανίτσα
που τα ’βαλες γερά
με τον πολύν Θεόφραστο
και τά ’βγαλες πέρα μια χαρά.

Νύχτα έφτασε στην πρώτη του πατρίδα,
πόλη γενέθλια, αγαπημένη,
ξεδιάντροπη και φουκαριάρα,
περνώντας τα Κρούσια με βροχή κι αέρα
γυρεύοντας παρηγοριά σε μάνα, μαχαλά,
σε πέτρες και σε λάσπη.

Και κει μέσ’ στα σκοτάδια
το σπίτι της γειτόνισσας ριγμένο
από τις μηχανές του Δήμου ως επικίνδυνο
πληγή ανοιχτή, μεϊντάνι,
αλάνα για παιδιά πια,
που όμως έχουν φύγει από χρόνια.

Πρώτα έπεσε ο πάνω όροφος
με την καλαμωτή και με το σάπιο ξύλο.
Αχούρι έκανε η Στάλινα
το πέτρινο ισόγειο για τον γάιδαρό της.

Στάλινα, κυρά Μαρίκα, χήρα μπαξεβάνισσα
έσπερνε λίγο έξω απ’ την πόλη σ’ έναν μπαξέ
καταμεσής των οπωρώνων του Σταθμού
και πούλαγε στο Μιλιγκίτσ' - Μελενικίτσιον,
όπου εφαρμογή έκανε των έξοχων βουλγάρικών της.

Αυτού όμως του μένει το σημάδι απ’ την σφαίρα
του καπετάν-Μητρούση στη σιδερόβεργα, στο παραθύρι της.
Οι Τούρκοι τζανταρμάδες στις στέγες των σπιτιών ολόγυρα
και της γιαγιάς τα παραμύθια.

Κλείσε γερο-Ευθύμη τις πληγές
σ’ όσους τουρκότοιχους σ’ απόμειναν.
Βαλσάμωσέ τους, κλείσ’ τους σε τσιμέντο μέσα,
ας μένουν.
Κράτα τους όσο μπορείς.

Γεμίζει ο τόπος χαρακιές,
στενά οικόπεδα, άδεια·
τι θα γραφεί και τι θα μείνει;
Τώρα που τόσο γρήγορα αλλάζουν οι εικόνες όλες.

_{_____________________}

_{*η χήρα του Στάλιου}