Άσπρο γαρίφαλό μου
σε σκούρο χέρι μέσα,
όμορφου γύφτου που σβήνει
με τα πέταλά σου τα κεριά 
αδιάφορης ακολουθίας επικήδειας
στον Αϊ Δημήτρη των Σερρών,
εγώ μπορώ και δραπετεύω
και πάω και ξύνω
με λίμα ξεδοντιάρα, σκουριασμένη
τη μνήμη όσο πιο γίνεται βαθιά
ώσπου να φτάσω ψάχνοντας στη χαρουπιά
και στα κουλούρια με σουσάμι που πουλούσαμε 
στου Φεσαλίκου, στου Νταλάγκα,
πίσω απ’ τη στάση Αλεξανδρίδη
χωρίς ωστόσο σημείο αναφοράς,
χωρίς γνωστές συντεταγμένες πια
στην πόλη αυτή την ξένη μου 
κι αυτόν τον οπλισμένο μαχαλά 
της κοφτερής κι ορθής γωνίας 
που και χωρίς αγγίγματα πληγώνει.

Ας είν’ καλά εκείνος ο άθλιος εργολάβος
κι η αθλιέστερη πολεοδομία
που τους περίσσεψε όρθιο,
για ψευτοαποθήκη βέβαια,
στη μέση μιας πρασιάς 
με πρόσβαση λαβυρινθώδη 
το ψεύτικο σπιτάκι σας ρε θεια, 
τριάντα χρόνια τώρα, μοναχά τους
κουζίνα, καμαρούλα, σαλονάκι. 
Α, κι ένα υπόγειο μυστικό.
_{_________________
*Caratoni a sliqua ή Κερατέα η έλλοβος ή κεραθιά ή χαρουπιά.}

photo: Athanasios Athanasiadis

Κι οι ρίζες σου;
Πού άφησες τις ρίζες σου,
σε ποια γωνιά τις ξέχασες;
Πού είναι ’κείνο το παχύ σου σίγμα, 
το συριστικό που φώναζε
‘Σίρις,
           Σίρις, 
                     Σίρις...’
Εκείνο το νι το τελικόν, 
το πανταχού παρόν και τα πάντα τελευτών.
Οι κομμένες καταλήξεις, 
τα φανερά σου τούρκικα, 
τ’ απόκρυφά σου σλάβικα
παραγεμίσματα των λόγων
που μακριά απ’ τον τόπο σ’ έκαναν να κοκκινίζεις,
κι εκείνα τα παράταιρα αρχαιόπρεπα, 
τ’ ανοίγματα στον ουρανό.

Και τώρα μου μιλάς γλώσσα που δεν καταλαβαίνεται,
φοράς ρούχα που σε ξεφτιλίζουν,
κουνιέσαι και λυγιέσαι σαν πουτάνα.

Άει και γαμήσου, 
εξωνημένε. 
 

Καλά τα καταφέραμε κι εφέτος
αγαπητοί συνάδελφοι.
Η εξέτασις του νου και των ψυχών των νέων
εγένετο ως πρέπει 
και εις την λαμπράν της πόλεώς μας ιστορίαν αρμόζει.

Τα θέματα της εξετάσεως ήσαν δύσκολα,
πολύπλοκα κι αρκούντως πονηρά, 
ώστε εμβριθής έρευνα 
κι επίπονος μελέτη των ιερών εγχειριδίων 
να μην αρκούν.

Με την εντύπωσιν την φετινή
θα καταφύγουν έτσι και του χρόνου,
όπως πάντα δηλαδή, οι πάντες εις ημάς.
Είτε νομίμως, είτε ημινομίμως
θα ενισχύσουν το βαλάντιόν μας.

Μη μας κακολογείτε. 
Στον τόπο μας η γνώση ήταν πάντα 
αγαθό με αξίαν υψηλήν.

Στην εποχή μας μια απλή συμπλήρωσις 
γίνεται των όσων η μίζερη πολιτεία μας
αρνείται να προσφέρει.

Αν και ακραίες περιπτώσεις δεν λείπουν,
φαίνεται ευχαριστημένοι νά ’ναι όλοι. 

Ονειρεύομαι κάθε τέτοιαν εποχή,
ωραίους εφήβους και νεάνιδες
να ορμούν στα εξεταστικά κέντρα
και να τα πυρπολούν.
Πρωί, εννιά η ώρα.

Αντί αυτού σήμερα,
ανέπτυξαν τα δυστυχισμένα σε εκατό έως εκατόν είκοσι λέξεις
το βαθύτατον περιεχόμενο της φράσης του Ι.Μ. Παναγιωτόπουλου:
«Η ανθρώπινη λαιμαργία, η δίψα της ευζωίας δεν αφήνει τόπο για ευγενικά αισθήματα.
Κάτι περισσότερο: τα ευγενικά αισθήματα θεωρούνται ξεπερασμένα.»

Γιατί εκατό;
Μια λέξη δεν έφτανε;
"Καραπουτσαριό"