Στον δρόμο ήμουν πάντα.

Πριν την Αμφίπολη είδα το Παγγαίο να τυλίγεται
σε σύννεφα και σε βροχή ανοίξεως γλυκείας.
Μετά, στο Ροδολίβος ανοίχθηκεν ο ουρανός 
κι έλαμψαν χιόνια αναπάντεχα ως τα καπνοχώραφα,
που όμως στην Ηλιοκώμη, στη μεγάλη στέρνα, όλα είχαν λειώσει. 

Τότε είχα τον κάμπο των Φιλίππων στα πόδια μου.
Τον έβλεπα.
Αριστερά μου έλαμπε το Φωτολίβος.
Τη Δόξα του Δοξάτου εκυνήγησα
ως που τη βρήκα σφαγμένη στην Τούμπα,
κάτω απ’ τις κραυγές των Δαρνακοχωριτών
που επευφημούσαν τον διερχόμενο του Δαρείου στρατό.

Ο δικός μου πατέρας δεν ήταν σαπωνοποιός,
έτσι ποτέ δε σκέφτηκα να γίνω διπλωματικός υπάλληλος
και φυσικά δεν ήταν δυνατό να παραιτηθώ από θέση 
διευθύνοντος συμβούλου ναυτιλιακής εταιρίας.
Θερμάστρες πετρελαίου αθλιότατες καθάριζε ο άνθρωπος 
κι όταν βολέψαν οι καιροί κι ως όλοι 
κατάφερε ένα μίζερο αυτοκίνητο ν’ αποκτήσει, 
φοβόταν μήπως του σκουριάσει 
κι αρρώσταινε βαριά -χωρίς καμιάν ποιητική υπερβολή-
κάθε που έβρεχε.

Παλιός λοιπόν φτωχομπινές και ξεγραμμένος,
εν μέσω τώρα οργισμένων νεοπτώχων
της γνώσης σαλταδόρος, αιρετικός και παραβάτης,
κατ’ εξοχήν όμως συλλέκτης πάντοτε ψιχίων 
των τραπεζών της εύφορης αγνοίας,
δεν μπορεί, σε τέτοιες τέχνες υψηλές
κάτι θα βρω για να προσθέσω.

Κι εγώ θυμάμαι τον Γονίδη,
γέρον αγωνιστή απ’ τα Λάβαρα.

Είχε κατέβει
μοναχό δεκοεπτάχρονο ανταρτόπουλο μέσ’ στο Χριστός,
ο αθεόφοβος και τά ’βαλε μ’ όλη τη φρουρά.
Γράφαν οι εφημερίδες για τάγμα των συμμοριτών.

Κοίταζε στην παγωμένη Σόφια 
ένα μνημείο αφηρημένο 
για τα, δεν ξέρω ‘γω πόσα, χρόνια κράτους Βουλγαρικού.

Δεν είχε πια πατρίδες από χρόνια. 
Δεν τις ξεχώριζε.

‘Δε μ’ αρέσει, 
θά ’θελα κάτι να φέρνει από Βελουχιώτη, 
απ’ Ανδρούτσο
μ’ ένα σπαθί στο χέρι.
Τι λες Χρηστάκο μ’,
μια φορά ακόμ', 
δε θα το τραβήξω;’

Πέθανε στο τραίνο Σέρρες-Λάβαρα,
ήρεμος στη θέση του, χαμογελώντας. 
Στα Δίκαια το κατάλαβε ο μηχανοδηγός μόνος. 

Άσπρο, κατάλευκο, νυχτερινό πουλί
μέσα στα ρύζια που θερίζουν
άγαρμποι και χοντροί,
μηχανοκίνητοι αγρότες 
στο μέσο της κοιλάδας,
στην ομίχλη του Στρυμόνα.
Τρομάζεις απ’ τους προβολείς και τα μουγκανητά
θηριωδών αλωνιστικών ερπυστριοφόρων 
που και τη νύχτα κάνουν μέρα
καθώς ρημάζουν το ψεύτικο γιατάκι σου,
πετάγεσαι αλαφιασμένο
κι είσαι έτοιμο να πέσεις 
στο παρμπρίζ του Scoda μου.

Κι εγώ μεταλαμβάνω τρόμο
στο σεληνόφως του Νοέμβρη
όπως έχω αφήσει πια πίσω μου τα Κρούσια
με δάκρυα ακατανόητα
για ζωές χαμένες πενήντα χρόνια πίσω,
αγαπημένες μα άτυχες,
μνήμες εμφυτευμένες σε νουν παιδικό.

Τι είσαι ρε άτιμο;
Ποια ψυχή που πασχίζει να σωθεί,
από ποιες αμαρτίες;
Ποια ιδέα μοναχική;
Ποιο γλαροπούλι χαμένο
εκατό χιλιόμετρα απ’ τη θάλασσα;
Ποιος πελεκάνος τόσο μακριά απ’ τη Κερκίνη;
Πού γυρνάς και ποιον ψάχνεις;
Ή μήπως θέλεις να μου κάνεις συντροφιά;

Οι μεσήλικες που βαδίζοντας στο δρόμο
μιλούν χειρονομώντας μόνοι τους,  
δεν φορούν hands-free.
Δεν κρατούν καν κινητό. 

Απαντούν στην τράπεζα, 
    στην εταιρία ειδοποίησης, 
           στον δικηγόρο της τράπεζας,
                 στον τοκογλύφο. 

Μόνοι.
Και περήφανοι.
Έτσι κάπως τους βρίσκουν,
μακριά απ’ την αγέλη.