Όσο και αν κραυγάζει ο καλλιπώγων επικεφαλής
‘come as you are’,
κυρίαρχο χρώμα είναι το φαιό.
Οι τα φαιά φέροντες είναι οι ίδιοι
όπως τριάντα χρόνια πριν.
Οδός Δραγούμη Ίωνος. Σέρραι.
Όλα θυμίζουν άλλες εποχές
που θέλησαν ως και σταγόνες αίμα
για να φύγουν.
Καμπάνες δονούν τον αέρα.
Ο τόπος γέμισε ιερείς και παπαδιές
-ιερειών ελλείψει.
Λεωφορεία πλήρη φαιόχρωμων πιστών.
Πώς γίνεται πάντα
αυτοί οι ταγοί να ’ναι κοντόχοντροι
και με κοιλιές ξεπεταγμένες;
Ούτε τα μαύρα ράσα δεν τις κρύβουν,
αν και εν γένει στρογγυλεύουν
κάθε υποψία γωνίας πάθους
ή ακμής αφιέρωσης.
‘Εγώ Χριστό χοντρό δεν είδα’
μού ’ρχεται να ουρλιάξω,
μα ξεμακραίνω αδιάφορα δήθεν.
Οδεύω σ’ ένα δρόμο όλο φίλους
γέρους, σπασμένους πια,
ίσα π’ αναγνωρίζονται τα πρόσωπα
-είναι ό,τι επιτρέπει ακόμη ο χρόνος
κι η ζωή, όση σ’ αφήνουν να τη ζήσεις.
Μικρή μου όμως εσύ πόντια
με το ζωγραφισμένο πρόσωπο
και τα κατάμαυρα μαλλιά σου σκόρπια,
τον παιχνιδιάρη εραστή σου αγκαλιά,
πάνω στο απαστράπτον σας typhoon
με τα σαλβάρια και τις βράκες,
τη ζουπούνα(1), το λαχόρ(2),
τη φοτά(3) σου, το σπαλέρ(4)
και μια μακριά σημαία ελληνική στο χέρι
τρελά να ανεμίζουν.
Σ’ ακολουθώ επί αυτοκινήτου πολυτελούς
ολότελα χαμένος.
Σ’ ακολουθώ ανίκανος.
Όλα τα περιγελάς και τα κοροϊδεύεις
-σα κάκαλα(5) του αγοριού σου-
και τελικά μόνη εσύ νικάς
όλον τον θάνατο και τη μαυρίλα.
______________________
1.φόρεμα 2.ζωνάρι
3.ποδιά 4.τραχηλιά
5.αρχίδια