Εγνατία οδός, μεσημέρι Κυριακής.
Νοτιότατον άκρον των Βαλκανίων.
Τόσο μακριά που δεν ακούς ερπύστριες κι αντιαρματικά.
Τόσο κοντά που ακούς της σκανδάλης τo κλικ πριν τον
πυροβολισμό.

Όσους την ιστορία γράφουν και ξεγράφουν,
θα ’θελα κρεμασμένους να τους δω
αριστερά και δεξιά αυτού του δρόμου.

Κι αυτούς το δράμα που ξέρουν καλά και την πράξη,
λόγον μη έχοντας ποτέ,
παρά μόνον καταμετρημένους εαυτούς
σ’ απώλειες ανακοινωθέντων πολεμικών
-ημερησίων, μηνιαίων, ετησίων-
να βαδίζουν
Βαλκάνιοι,
ωραίοι,
ερωτικοί.