Είστε εδώ

στιχηρά

Ύστερη γωνία

Οι γείτονες μου έκλεισαν
την ύστερη γωνία
απ’ όπου φαίνονταν το Σέιχ Σου,
πλεονασματικές κατοικίες χτίζοντας
ενώ εγώ έγραφα ποιήματα.

Ανάρτηση: 22/03/2014 - 12:10

Ανελίξεις

Για μια του κώλου επιλογή.
Για μια καρέκλα.

Μέχρι βαθέως γήρατος.

Ανάρτηση: 21/03/2014 - 17:15

Πλανόδιοι ποιητές

Μ’ αρέσουν οι πλανόδιοι ποιητές.
Είδος ελλείπον.
Γνωρίσατε κανέναν τους ποτέ;
Έναν είδα όλο κι όλο.
Με δυσκολία διαβαζόταν.

Τυπώνουν μόνοι τους ποιήματα εις συλλογάς
ιδίοις αναλώμασι
και περιέρχονται τόπους και χρόνους
διανέμοντάς τα.

Εντρέπονται να δημοσιεύσουν σε περιοδικά.
Φοβούνται εκδότες, κριτικούς.
Μισούν ό,τι κατεστημένο θεωρούν.
Μπορεί και δίκιο να ’χουν.

Ρομαντικός, μου είπε,
τραγούδια και ποιήματα μαζί.
Ογδόη συλλογή. Δραχμές χίλιες.
Θα σας δω ξανά τον άλλο χειμώνα.
Όταν κόψουν λίγο οι δουλειές στη γη.

Πλανόδιοι ωραίοι ποιητές.
Του λόγου ελάχιστοι των ελασσόνων
και ποιος να σας προσέξει;

Ανάρτηση: 21/03/2014 - 14:49

Δίκη και αιδώς

Πώς να την φτιάξεις την πόλη αυτή;
Εδώ δεν έχουν δίκη ούτε αιδώ να τη στολίσεις
κι ο Δίας -αν κι είναι κοντά, απέναντι-
βαριέται να μας στείλει τον Ερμή.

Ανάρτηση: 18/03/2014 - 11:23

Κήποι της Πολυτεχνικής

Κίτρινα λουλουδάκια μου της άνοιξης
που ήρθε ύποπτα αργοπορημένη
εν μέσω αιωρουμένου σπρέι ύδατος
και τεχνητών δροσοσταλίδων.

Ενοίκιο μου δυσβάσταχτο
που έχω να σε πληρώσω.
Σφαίρες πετούν στο πλάι μου
μα μ’ αγκαλιάζουν λέξεις.

Χρωματισμοί τόξου επίγειου
πάνω από χόρτο κι από χώμα,
στο πλάι μιας νέας Εγνατίας, ασφάλτινης,
που ξεγελάει και πουθενά δεν οδηγεί.

Κίτρινα λουλουδάκια μου της αγρίας σέρεως,
εσείς δεν με προδώσατε ποτέ.

Ανάρτηση: 11/03/2014 - 13:31

Κερύνεια

Έρχεσαι παλιοκάικο.
Έρχεσαι πάλι και μ’ αναστατώνεις.
Κύκλους μου γράφεις
πάνω απ’ το θόλο του Pallais de sportes.
Πότε κοροϊδεύοντας άθλια γκαζάδικα,
πότε περιγελώντας ηλίθια γκρίζα πολεμικά.

Πώς παίζεις έτσι με τους κωπηλάτες μου;
Αυτοί κι εσύ δεν πήρατε τίποτα χαμπάρι;
Τίποτα δε σας άγγιξε;

Κερύνεια…
Έτσι, χωρίς σήματα άλλα.
Μια μαύρη πλαστική σακούλα σκουπιδιών σημαία.
Τάχα ψαρεύεις, τάχα ξεψαρίζεις, τάχα κουβαλάς.
Τάχα…

Κύκλος περιπαιχτικός είν’ όλα σου.
Σε σημείο εκβολής σιχαμένων αποβλήτων,
σ’ άκρον υποθαλάσσιου αγωγού.

Και βάζεις μετά πλώρη
αψηφώντας ρεύματα, βαρδάρηδες,
εγγλέζικες κανονιοφόρους κι αεροπλανοφόρα,
πολιτικές επιταγές κι ολοκληρώσεις
στο διαφορικό λογισμό επιμένοντας,
στον λογισμό των διαφορών και του ιδιαίτερου.
Για Νέα Μηχανιώνα,
στις του έξω Θερμαϊκού ακτές,
αυτή με το μικρό της Ποσειδώνα
που αετούς δικέφαλους δε λογαριάζει,
ούτε συγχωρεί.
Τον έχει για θεό δικό της, θαλασσινό,
μαζί και μία Παναγιά πανάρχαια
που όλο και μπερδεύεται με την Αφροδίτη
καθώς αλωνίζει ολημερίς
τα βόρεια του Αιγαίου.

Ξύλινη αγάπη μου.
Μαύρη ελάτη του Αίνου της τρελής Κεφαλλονιάς
και Γαλλική επανάσταση για πάντα.
Δεκάδες κεραίες στέκουν ανάμεσά μας παθητικές.
Σε ποια διαμόρφωση, ποια γλώσσα,
τον έρωτά μας να συλλάβουν;
Το διάστημα στοχεύουν.
Πύλες της Εξωπόλεως που φτιάξανε.
Εξώκοσμος που πάνε.
Εσύ εκεί όμως, η ίδια. Κι εγώ μαζί σου. Εδώ.

Ανάρτηση: 08/03/2014 - 13:49

Δικός της

Γλυκιά γωνιά μου.
Ανατολή μου κοντινή,
των απαλών βουνογραμμών και των πλατιών κοιλάδων.

Παράθυρό μου πρωινό με πίσω του ελεύθερο το φως.
Όλυμπος και Θερμαϊκός μουσκίδι απ’ τη βραδινή βροχή.
Κι ο ήλιος βόρειος, σκληρός, βάρβαρος.

Η ιστορία τους δεν μπορεί τίποτα να σου κάνει.
Άσε τους άνοες να ουρλιάζουν.
Εδώ ψυχούλα μου ανακατώθηκαν
του κόσμου και του κόσμου οι σπορές,
μπορούνε τώρα να σε σταματήσουν τα τσιμεντένια τους κλουβιά;

Αυτός ο τόπος μάτια μου δε γίνεται δικός σου.
Ίσα που καταδέχεται, στις τόσες μια, και κάνει
κάνα σαλό, δικό του
-για μένα, του πήρε χρόνους δεκαεννιά.

Ανάρτηση: 07/03/2014 - 00:14

Στρατοί

Στρατοί κινούνται ύπουλα
σ’ όλη την καθ’ ημάς ανατολή.
Μόλις τους χάνεις βόρεια
τους βρίσκεις ανατολικά.

Τι γίνεται και τι συμβαίνει;

Ποιαν επανάσταση ερωτευμένης Γκόλφως καθυστερημένη
πάνε να καταλύσουν;
Ποιου αλαφρόμυαλου Κίτσου όψιμα όνειρα
πάνε να αναστήσουν;

Ανάρτηση: 05/03/2014 - 10:40

Υδατώδη μετέωρα

Και εν τούτοις έβρεξε.
Σ’ αυτόν τον τόπο όλα γίνονται.
Όταν όλα δείχνουν πως φτιάχνουν
-κατά τα λεγόμενα των ειδικών
και το προφανές των αισθήσεων-
τότε καταπίπτει κάθε είδος
υδατώδους μετεώρου.

Παράδειγμα αυτή η βροχή.
Χειμωνιάτικη, κρύα και δυνατή,
ενώ ο Όλυμπος φαίνεται απέναντι ολόφωτος,
με απαστράπτοντα το Μύτικά του
κι ασπρίζουν τα παράλια της Πιερίας,
περιγελώντας τον κατάμαυρο Θερμαϊκό.

Ας είναι ευλογημένα τα τυχαία,
τα έτι ανεξήγητα, οι αιφνίδιες αλλαγές.
Μας σώζουν, όσο κανέναν τόπον άλλον.

Ανάρτηση: 04/03/2014 - 22:56

Πρωινός κατάπλους

Εφτά μετρώ στη λίμνη μου
απ’ το παράθυρό μου.
Τρία είναι του πόλεμου,
σταχτιά, σκληρά, αγέλαστα,
ίσια σε μια γραμμή.
Τ’ άλλα –άλλα άντ’ άλλων-,
βαριά του φόρτου,
του σταριού, του σίδηρου και των ανθρώπων.

Ήρθαν και μπήκαν στη σειρά
και με κοιτούν στα μάτια.
Τι μου γυρεύουν θε μου πάλι;
Δέκα χρονάκια πέρασαν, δεν τέλειωσαν ακόμη;

Αδιάφορα κινούνται αυτοκίνητα,
πολύχρωμα στην Εγνατία,
κανείς δεν χαιρετά,
κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν.

Αγριοπερίστερο σταχτί κουράστηκε
κι έκατσε στην κεραία πλάι μου,
με συντροφεύει.
Μα τι μηνύματα να βρεις στις κρύπτες,
τι λόγια να τους στείλεις;

Ανάρτηση: 01/03/2014 - 10:41