Μπήκε-βγήκε· λέει.
Πέρασε απ' έξω, άνοιξε την πόρτα, έγινε μέλος.
Είπε κάτι, του είπαν κάτι.
Kάτι αρχές που κουβαλούσε -λέει- του χάλασαν, παραιτήθηκε, πήγε αλλού.

Τι είναι ρε η πολιτική ένταξη; 
Μπουρδελότσαρκα;

Έβαλε η γιαγιά σου στο κάτασπρο καμποτένιο σου βρακί 
δυο προκηρύξεις άσπρες-μαύρες του πολύγραφου, 
κάτι μελάνια που δεν στέγνωναν ποτέ,
να τις πας στου γέρο-Μίσσα, στου κυρ-Πέτρου,
κατακαλόκαιρο του ’61.

Τις πήγες και τις κουβαλάς ακόμα.
Μελάνιασαν τ’ αρχίδια σου πενήντα μαύρους χρόνους.

Α, ρε Θεσσαλονίκη μου,
γυναίκα πόρνη,
γεννάς κάθε πρωί αστόχαστα
τους βιαστές σου.
Αρσενικούς και θηλυκούς. 

Ένα καρύδι επιπλέον, ένα τσόφλι.
Αυτός, ένα σκυφτό γερόντιο, θρύψαλο,
μ’ ένα σκυλί ψωριάρικο στην πλώρη του.
Ανάμεσα στην ισχυρότατη πλειοψηφία κότερων και γιοτ
μοιάζει παραφωνία η επιστροφή του
στη ταπεινή, δια τους φτωχούς,
γωνιά της εύτακτης μαρίνας.

Θάλασσα μ’ όλα της τα επιπλέοντα σκουπίδια,
άνεμος μ’ όλους τους ρυπογόνους του παράγοντες,
δε λένε ακόμη να πεθάνουν,
όλο και κάτι συμβαίνει,
τυχαία, απρόβλεπτα και ξαφνικά
κι επιβεβαιώνεται πεισματικά
η αναιμική του τόπου αειφορία.

Τ’ αλάτι τα γλύφει όλα, τα καίει,
μπετόν και σίδερα λειώνουν.
Τα ντόκια χάνουν γρήγορα τη συνδετική τους ύλη-
-τι σόι τσιμέντο έβαλε ο άθλιος εργολάβος;-
ξύνει το πόδι του περιπατητή χαλίκια
κι άμα αγριεύει ο καιρός σκουπίζουν οι ψαράδες πέτρα.

Την κίτρινη σημαία, στο καμπαναριό πλάι τ’ Αϊ-Νικόλα,
την έκλεψαν οι φίλαθλοι του Άρη.
Και ο συνταξιούχος καπετάνιος απορεί
γιατί απέναντι έχτισαν
αυτό το άσχημο ορθογώνιο παραλληλεπίπεδο
με κόκκινο τούβλο σαν καπνομάγαζο.

Πόσο πατρίδα μου σε αγαπώ,
πρωί-πρωί Παρασκευή Μεγάλη!

θυμήθηκαν τα σκυλάκια μου 
πως είχαν παππού λύκο
κι αρχίσανε να κλαίνε στο μπαλκόνι μου 
χαράματα Μεγάλης Τρίτης 
με την πανσέληνο του αίματος