(14 Ιούνη - 21 Αυγούστου 1948)
Πολύ είναι το φαρμάκι μάτια μου.
Εξήντα πέντε χρόνους χύνεται.
Πάρα πολύ.
Φτάνει να μένουν θαμμένες αλήθειες άλλους τόσους.
Ας είναι όμως καλά το χαρτί και το μελάνι,
οι ηλεκτρομαγνητικές ιδιότητες της ύλης και το φως.
Αποθήκες του λόγου.
Κι όσοι σαλοί γεννήθηκαν απάνω σ' άγιους τάφους.
Όπως, ας πούμε, του σεΐχη Μπεντρεντίν.
Κραυγές της νύχτας
σε όρια άγρια,
των συνθημάτων
και των μηνυμάτων,
του ένστολου φόβου
και της θεόγυμνης αγωνίας.
Μέσα στον παφλασμό του ποταμού
που κατεβαίνει πηδώντας
χαμηλά εμπόδια,
κάτω απ’ τα φύλλα της λεύκας,
που θροΐζουν στο βοριαδάκι
και ξαγρυπνούν μαζί μας.
Τα “αλτ τις ει”
και τα “αϊ γαμήσου”
ανάκατα με τα τσιγάρα, τις σφαίρες
και τα εντομοαπωθητικά.
Φτάνει μια μέρα μόνο,
ένα πρωί,
ένα βράδυ
Σαββάτου άνοιξης βροχερής
να δεις παλιά σπίτια
να πέφτουν στην Ξάνθη.
Φτάνει.
Αφήνει στη κουζίνα ανοιχτά
των κουτιών της όλα τα καπάκια,
τα πώματα όλων των μπουκαλιών
κι όλες τις πόρτες στα ντουλάπια.
Να φεύγουν αφύλακτες οι μυρουδιές,
να δραπετεύουν σ’ όλα τα δωμάτια.
Να ‘ναι ελεύθερος ο κόσμος των οσμών
για να πλανεύει και να κατακτά
ψυχούλες στα εχθρικά εδάφη
της αποστείρωσης και της ευπρέπειας.
Μύριζε ο αέρας γιαγιά-Κική.
Κουζίνα ελαιόλαδου παχύρρευστου
και των λαχανικών του Αι-Γιαννιού.
Πρώιμη μελιτζάνα, πιπεριά τηγανιτή
ντομάτα και τυρί, ρίγανη και κρεμμύδι.
Ακόμη καλντερίμι έξω κι οι γυναίκες
στην βρύση με τον τενεκέ ή την στάμνα.
Πρώτη φορά χορτασμένη η κοιλίτσα
πρώτη φορά να σηκώνεις το κεφάλι.
Και έτσι εδώ
κλείνει ένας κύκλος στην ακαδημαϊκή μας ιστορία.
Τον Μεσαίωνα που έρχεται
δεν θέλω να τον ζήσω.
Η δημοκρατία και το πανεπιστημίο το πήρανε το διαζύγιο.
Θα ξαναβρεθούν μα δεν θα είμαι εκεί.
Και δεν θέλω η αλήθεια είναι.
Δεν θέλω να δω αυτούς που σήμερα γιορτάζουν,
να γιορτάζουνε και τότε.
Του καμένου λαδιού η μυρουδιά το δειλινό
-τηγανητές μελιτζάνες, πιπεριές-
που σκέπαζε τη γειτονιά.
Τα παιδιά με τα μαύρα σώβρακα,
τα λερωμένα φανελάκια
ξυπόλυτα στη σκόνη
ή μ’ ελβιέλες άσπρες να κολλάνε απ’ το στουπέτσι,
το μεγάλο δάχτυλο του ποδιού έξω απ’ την όμορφη τρύπα.
Κεφάλια κουρεμένα,
πληγιασμένα γόνατα,
βρώμικα μάγουλα απ’ τη φέτα το καρπούζι.
Όλο χαρά,
όλα δικά μας,
τίποτε δε μας σταματά.
Η γειτονιά, τα κοντινά χωράφια,
οι μπαξέδες, οι οπωρώνες,
ο κάμπος όλος.
Όλα δικά μας είναι.
Και ποιος να μας τα πάρει,
να τα κάνει τι;
Τίποτε δεν έμεινε.
Όλα μας τα πήραν.
Το φως στον κόσμο έγινε
πολύ κι' ερωτικό,
αυτοί όμως -ξεροκέφαλοι-
αγάπησαν τη νύχτα.
Πας να κυβερνήσεις
τόπο που δεν κυβερνιέται,
δε θέλει,
δεν του πρέπει κυβερνήτης,
τόπο που αγαπάει τη μοναξιά του.
