Του καμένου λαδιού η μυρουδιά το δειλινό
-τηγανητές μελιτζάνες, πιπεριές-
που σκέπαζε τη γειτονιά.
Τα παιδιά με τα μαύρα σώβρακα,
τα λερωμένα φανελάκια
ξυπόλυτα στη σκόνη
ή μ’ ελβιέλες άσπρες να κολλάνε απ’ το στουπέτσι,
το μεγάλο δάχτυλο του ποδιού έξω απ’ την όμορφη τρύπα.
Κεφάλια κουρεμένα,
πληγιασμένα γόνατα,
βρώμικα μάγουλα απ’ τη φέτα το καρπούζι.

Όλο χαρά,
όλα δικά μας,
τίποτε δε μας σταματά.
Η γειτονιά, τα κοντινά χωράφια,
οι μπαξέδες, οι οπωρώνες,
ο κάμπος όλος.
Όλα δικά μας είναι.
Και ποιος να μας τα πάρει,
να τα κάνει τι;

Τίποτε δεν έμεινε.
Όλα μας τα πήραν.