Τώρα που όλα τέλειωσαν…
Λάβαρα, σύμβολα, σημαίες…
Μαλακισμένο, τώρα μού ’ρθες…

Κόκκινο, κατακόκκινο υπερβόρειο καράβι.
Άγριο, ατσούμπαλο, κακάσχημο, μεγάλο.
Μπροστά στον Πύργο του αίματος.
Η πλώρη σου τον άγγιξε σχεδόν
και είναι δυο φορές ψηλότερη.
Δε ξέρει ο βιαστικός κι ανόητος καπετάνιος σου
τα βάθη αυτού του κόλπου;
Πού πάει έτσι, αστόχαστα χωρίς ντόπιο πιλότο;

Τι μού ’ρθες; Να σε κάνω τι;
Να απειλήσεις κόκκινό μου,
να ξεγελάσεις
και να τρομάξεις ποιόν;
Με ποιαν ιστορία της Χαλιμάς;

Να ανταλλάξεις ήρθες,
πρόστυχο,
στρατούς
και να ξεβράσεις όπλα στο λιμάνι.
Για κει πας,
παράλληλα στην παλαιά μας παραλία,
με τα φουγάρα σου να περπατούν επάνω στις ταράτσες
των πολυκατοικιών της αντιπαροχής της,
ανάμεσα σε δάσος
μισοκατεστραμμένων κεραιών αλουμινίου,
ατάκτως εστραμμένων.