Στον δρόμο ήμουν πάντα.

Πριν την Αμφίπολη είδα το Παγγαίο να τυλίγεται
σε σύννεφα και σε βροχή ανοίξεως γλυκείας.
Μετά, στο Ροδολίβος ανοίχθηκεν ο ουρανός 
κι έλαμψαν χιόνια αναπάντεχα ως τα καπνοχώραφα,
που όμως στην Ηλιοκώμη, στη μεγάλη στέρνα, όλα είχαν λειώσει. 

Τότε είχα τον κάμπο των Φιλίππων στα πόδια μου.
Τον έβλεπα.
Αριστερά μου έλαμπε το Φωτολίβος.
Τη Δόξα του Δοξάτου εκυνήγησα
ως που τη βρήκα σφαγμένη στην Τούμπα,
κάτω απ’ τις κραυγές των Δαρνακοχωριτών
που επευφημούσαν τον διερχόμενο του Δαρείου στρατό.

Ο δικός μου πατέρας δεν ήταν σαπωνοποιός,
έτσι ποτέ δε σκέφτηκα να γίνω διπλωματικός υπάλληλος
και φυσικά δεν ήταν δυνατό να παραιτηθώ από θέση 
διευθύνοντος συμβούλου ναυτιλιακής εταιρίας.
Θερμάστρες πετρελαίου αθλιότατες καθάριζε ο άνθρωπος 
κι όταν βολέψαν οι καιροί κι ως όλοι 
κατάφερε ένα μίζερο αυτοκίνητο ν’ αποκτήσει, 
φοβόταν μήπως του σκουριάσει 
κι αρρώσταινε βαριά -χωρίς καμιάν ποιητική υπερβολή-
κάθε που έβρεχε.

Παλιός λοιπόν φτωχομπινές και ξεγραμμένος,
εν μέσω τώρα οργισμένων νεοπτώχων
της γνώσης σαλταδόρος, αιρετικός και παραβάτης,
κατ’ εξοχήν όμως συλλέκτης πάντοτε ψιχίων 
των τραπεζών της εύφορης αγνοίας,
δεν μπορεί, σε τέτοιες τέχνες υψηλές
κάτι θα βρω για να προσθέσω.