Είμαστε μάρτυρες 
δεκάδων πρακτικών εφαρμογών μεταφοράς πληροφορίας 
σε δίκτυα με διαύλους εξαιρετικά ενθόρυβους
και επεξεργασίες του σήματος στους κόμβους τους, έως και άθλιες.

Μπορούν, όσοι μπορούν, να στοχαστούνε 
για την γνώση, την αλήθεια και την διάδοσή τους 
μέσα απ' τα σύγχρονα πληροφοριακά μέσα.

Ειδικά κάποιοι απ' αυτούς 
που με περίσσεια θαυμασμού τα επικαλούνται 
σε κάθε τους τοποθέτηση για το λαμπρό μας μέλλον.

Ήτανε μες στην στεναχώρια. 
Ταμεία, εφορίες, το μαγαζί κλειστό δυο χρόνια, ανεργία.
Κυρίως όμως τα δάνεια στις τράπεζες. 

Την κοίταξε και είπε με παράπονο.
-Τους χρεοκοπημένους τους αφήνουν οι γυναίκες τους και τα παιδιά τους. 
Δεν τους αφήνουν;
Έτσι δεν είναι;

Εκείνη χαμογέλασε, έγειρε τον αγκάλιασε και του ψιθύρισε.
-Μαζί τα φάγαμε χαζέ.

Έχω δει κακά πουλιά να φεύγουν απ' τον τόπο μου 

Πήρα ετούτη την χαρά δυο-τρεις φορές. 
Μικρό παιδί, έφηβος και νέος άντρας.
Τα πουλιά που έτρωγαν το βιός μας έφευγαν 
μ' ένα ξουτ, μία κλωτσιά, μια ξαφνική κίνηση άλλων.
Ποτέ από χέρι δικό μας ζόρικο, άγριο και φονικό.
Ποτέ οριστικά. 

Έκτοτε έζησα χρόνια ειρηνικά κι ευτυχισμένα.
Δύσκολα, αλλ' όχι όπως αυτά του πατέρα μου.
Οι εφιάλτες μου είναι παιδικοί, φτάνουν μέχρι το '61.
Έλεγα πως χρόνια δίσεχτα, 
σαν των γονιών μου και τα παιδικά μου, 
δεν θα ξανάρθουν.
Ούτε για μένα, ούτε για τα παιδιά και τα εγγόνια μου.

Ήρθαν, μετρούν κοντά τέσσερα, ατέλειωτα.
Και τώρα απελπισμένα περιμένω πάλι το τυχαίο
ένα ξουτ, μία κλωτσιά, μια ξαφνική κίνηση.

Γιατί για δίκαννο και για μαχαίρι ούτε λόγος, 
εκείνος ο κύκλος πάει πολύ πιο μακριά από τον βιολογικό, 
αυτόν της μιας ανθρώπινης ζωής.

Τους έρωτές μου όλους
τους επλήρωσα·
με τι,
να βάλεις με τον νου σου δεν μπορείς.

Κομμάτια του εαυτού μου
βάναυσα αποκολλημένα,
αρπαγμένα
χωρίς καμία λύπη,
χωρίς συλλογισμό.