Μα αυτή ήταν πόλη των ναυτών.
Τα πλοία έβγαιναν στους δρόμους και ανέσκαπταν το σώμα
της.
Για να τα τσακίσει ο κυρ Γιάννης,
χρειάστηκε να φέρει και Ντουσάν κι Ουμούρ κι Ορχάν.
Πού πήγε όλος αυτός ο κόσμος της;
Τον πρόλαβε ο παππούς μου στα ‘14,
μικρούλι προσφυγάκι, Μαλγαρινό·
εγώ άργησα και δεν είδα κανέναν τους.
είναι αυτοί που μπορούν να αγγίξουν την αλήθεια και την αντέχουν
είναι αυτοί που μπορούν να αγγίξουν την αλήθεια μα δεν την αντέχουν
είναι κι αυτοί που δεν την θέλουν την αλήθεια· πού να την αντέξουν κιόλας
σαφώς πλειοψηφούν λοιπόν οι άνευ αντοχής ή θέλησης
δικαίως κυβερνούν μέχρι τελικής πτώσεως του ψεύδους τους
κι αφού τελειώσουν με τον κάθε μωροφιλόδοξο
των βραδινών εκπομπών της τηλεόρασης
θα βγουν στα κιορ-σοκάκια για να ψάχνουνε σαλούς
όλο και κάποιοι θα βρεθούν για πλήρωμα
σ' αυτά τα καραβάκια της συμφοράς
που κάνουν για βόλτα μια γύρα
στην άκρη του Θερμαϊκού
και λεν πως ταξιδεύουν για το Άμστερνταμ
είναι αποφασισμένοι να το τραβήξουν μέχρι τέρμα
τελείωσε
ποτέ δεν συμπεριφέρθηκαν έτσι· παρά μετά την Βάρκιζα ίσως
έχουν πεισθεί ή τους έχουν πείσει
πως έχουν απέναντί τους μόνον φλούφληδες και κανάρες
αυτές οι βεβαιότητες όμως είναι που κρύβουν το θανατικό
κι εκεί γίνονται τα λάθη θανάσιμα
στο μέτρημα της αντοχής του άλλου
στους ήχους του απογεύματός μας πάντως
είναι και μια καμπάνα από μακριά
καθώς και του στρατώνα βραχνός ο σαλπιγκτής
αυτά δεν φεύγουν όσο κι αν μονάχος σου τα ξύνεις
μαζί τους θες δεν θες θα πορευτείς
τσαχπίνη μου εδώ νότια του Αίμου
Ένα παιδί σκαλίζει
πάνω σε βράχο λείο και πλατύ
ένα πρόβατο,
ίδιο μ’ αυτά που βόσκει
παραδίπλα ο πατέρας του.
Περνάει τυχαία δίπλα του ο μάστορας,
τον παίρνει μαθητή.
Μετά, άντρας πια,
σαν του ζητούν δείγματα γραφής,
στέλνει στον Πάπα
έναν τέλειο κόκκινο κύκλο,
φτιαγμένο με μια μόνη πινελιά
-‘θα καταλάβει εκείνος’.
Κι αρχίζει η Αναγέννηση
με τους αγγέλους του να βγαίνουν
από το πουθενά.
Έψαξα ένα αγγελούδι Βυζαντινό,
σαν εκείνα του Τζιότο ή του Ραφαέλο.
Μα δεν βρήκα.
Οι δικοί μας άγγελοι ήταν όλοι ενήλικες.
Ωραίοι, αλλά ενήλικες.
Από υποβρύχιες κινήσεις αυτοί πού να ξέρουν;
Υπερόπτες πάντα ήταν κι υπεριπτάμενοι.
Δεκαετίες τώρα ολόκληρες τον σκοτώνουν
κι’ αυτός δεν λέει να πεθάνει.
Θερμαϊκός. Οχτώβρης.
Υφέρπουσα αλαζονεία
υπερμεγέθους γνώσεως,
μονόπλευρης,
στενής
κι οξείας.
Φρίκη του καιρού μας.
περίσσεια γνώσεων
πλεονασματικών· χωρίς ουσία
ο θάνατος οι ευκαιρίες της κρίσης
κι ο γελοίος ξιφομάχος
η εφήμερη δοξα των εμπορευματικών σχέσεων
που κάθε σούρουπο έχει
χιλιάδες τους υπομνηματιστές της
εσύ στην μέση
με τα νευρικά σου γράμματα που έμαθες
υφέρπουσα αλαζονεία
υπερμεγέθους γνώσεως
μονόπλευρης
στενής
κι οξείας
ω φρίκη του καιρού μας
Δεν είμαστε άλλο τίποτε,
παρά δύο κορμιά
που προσπαθούν να ζεσταθούν
κάτω από ένα πάπλωμα·
νύχτα, κρύου Νοέμβρη των εσχατιών.
Αυτό μόνο και φτάνει.
