Τα παιδιά ησύχασαν.
Γύρισαν φοβισμένα και λούφαξαν στα σπίτια τους.
Τα φώτα σβήσανε.
Μια ομίχλη μας χωρίζει.
Ακούω τον ήχο της μηχανής.
Ακούω τις αλυσίδες στην άσφαλτο.
Ακούω τις αρβύλες των φαντάρων.

Θυμάσαι χθες; Είχες γιορτή.
Κι ήσουνα λεύτερος σε δυο στρέμματα γης.
Σήμερα είμαστε εδώ.
Στην αρχή καινούριας πορείας –ξανά.
Μέσ’ σ’ ένα γήπεδο στρόγγυλο.
Γυμνοί, μόνοι.

Μόνοι με τον επιστάτη του,
που σκουπίζει τις κερκίδες.

αφ΄ υψηλού κοιτώ λοιπόν ο άνηθος

ως ξύλινος στύλος μεταφοράς ισχύος μέσης τάσης 
ανίσχυρος άχρηστος και μόνος 
τώρα που όλοι οι αγωγοί γίναν υπόγειοι στην πόλη
αν ήμουνα στον κάμπο ίσως 
κάποιος αγρότης να μ’ έκανε φράχτη ή καυσόξυλα

υπό τον ήλιον ή όλα στο φως του
μα εμένα με καίνε δημοσίως
εσείς φτωχά μου μόνο να προσέχτε
μη λιώσει τα φτερά σας
μην τον πιστεύετε τον αρχιρούφιανο

there's only one way λένε
μετά τα φυσικά ή την πρώτη φιλοσοφία
same as it ever was
και πάντα εδώ γλυκιά μου να αρνιέμαι 
με σένα μακριά μου

από τούδε και εις το εξής Νορβηγίς λοιπόν 
και ορκισμένη πλέον ... 
τι λέν σ’ αυτές τις περιπτώσεις
καλή πολῖτις
μάλλον 

ή καλύτερα 
“I am a citizen, nothing more, nothing less”
τελείωνε έτσι κάπως κι η ταινία του Κεν Λόουτς χθες βράδυ

_{___________________
Νοέμβριος '14 - '16}

Εργάτες θυμάμαι
με μπλε παντελόνια,
με φανελένια πουκάμισα καρό,
-τέτοια που έραβε η μάνα μου να μ’ αναστήσει-
να σκάβουν τον μαχαλά,
να παραχώνουν σωλήνες σιδερένιους ύδρευσης
και τσιμεντένιους υπονόμων.
Πώς να σε κρατήσουν αυτά μόνον;
Περιχαρείς εμείς πιτσιρικάδες,
βλέπαμε τα τουρκόσπιτα να πέφτουν
και του εξήντα τα τετράγωνα σπιτάκια,
όσων μπορούσαν, να προβάλλουν.
Σπιτάκια του τούβλου, του ασβεστοκονιάματος
και της βεράντας με το μωσαϊκό,
δύο παράθυρα και μια κολόνα
ανάμεσά τους στη γωνιά κεκοσμημένη
με κόκκινα τούβλα της φωτιάς.
Δέκα με δεκαπέντε χρόνια
θα κρατούσαν όλο κι όλο,
μετά ήρθε το καθαρό μπετόν.

Tότε ήταν που άρχισαν να φεύγουν ένας-ένας
οι φίλοι μου πίσω απ’ τους γονιούς τους
πάνω σε κάτι σαράβαλα ημιφορτηγά
“Ομ” και “Μερσέντες” μπόγους γεμάτα,
άθλια στρώματα κι έπιπλα φτηνά.
Δυο, οι γονείς, κάθονταν δίπλα στον οδηγό 
και τα παιδιά από πίσω, μέσ’ στα πράγματα. 
Ήταν καθώς νομίζαμε όσοι μέναμε, άθλος 
ένα ταξίδι στην καρότσα ως τη Σαλονίκη.
Άλλοι, με δυο ο καθείς βαλίτσες ζαλικωμένοι 
ξεκίναγαν από τα πρακτορεία ΚΤΕΛ
στα πόδια των δικών τους μπερδεμένοι
με λεωφορεία “Μάγγιουρις” ή “Βόλβο”, 
απ' τα γραφεία των ταξί
μ’ εκείνα τ’ αμερικάνικα “Φόρντ Βικτόρια” 
ή τα γερμανικά “Όπελ Ρέκορντ Κάραβαν”.
Αυτοί ήταν για πιο μακριά, για Γερμανία, γι’ Αυστραλία.

Φεύγαν, αφήναν πίσω τους σπίτια ερείπια
το τέλος τους που πλήρωσαν κι απέμενε να πέσουν.
Αυλές μικρές, στενές
τόπος ζωής άλλης και τρόπος.
Λόγο δεν είχαν κανέναν να γυρίσουν
να στυλώσουν, να στεριώσουν,
να μερεμετίσουν.

Άκουγα τότε κάτω απ’ το πάπλωμα κρυμμένος τα βράδια:
“κι εκείνοι φύγανε...εμείς;... τι δεν τολμάς;...”,
“αν μπορούσα...”,
“τι φοβάσαι;...ζωή είν’ αυτή;”
Μείναμε τελικά.

Μείναν
μέχρι που ήρθε ο Δήμαρχος Ανδρέου
κι έστρωσε τ’ άγρια τσιμέντα των εργολάβων της χούντας
με πρόστυχη άσφαλτο 
ενώ τα τουρκόσπιτα πέφταν πάντα ένα-ένα τις Κυριακές 
κάτω απ’ το βλέμμα παιδιών μ’ έκπληκτα μάτια 
και μύξα στην μύτη.

Σε μερικά πήγαν γύφτοι.
Μετά, πολύ πιο αργά, 
ήρθαν οι Πόντιοι απ’ τη Γεωργία.
Άνθρωποι άλλοι.

Του Τζιότο τ’ αγγελούδια που βγαίνουν απ’ το τίποτε.