Κι αφού σε λιθολόγησαν
όπως ναό αρχαίο ιωνικό
στην άκρη άκρη της πατρίδας σου, 
τόπον μισοβαρβαρικό
που τον ορέγονται Σκύθες
και δήθεν Έλληνες τον κατοικούν,
κάθεσαι στην αγέλαστή σου πέτρα
και μοιρολογάς.

Λίγο η χαμένη κόρη σου,
λίγο ο επερχόμενος χειμώνας
λίγο οι στρατοί που πάνε κι έρχονται 
σε αρματαγωγά ν’ ανοίγουν στόματα 
στην άμμο της έρημης ακτής.
Όλα την πλάτη σου βαραίνουν και σε γέρνουν.

_{photo: Ζαμπακος Χαρ.}