Ποιος τώρα να θυμηθεί τον Άγιο Μόδεστο,
των αγροτών προστάτη και της γειτονιάς μου...
Τα Καμινίκια, την Ομόνοια, τα Καλύβια,
μικρά χωριά εντόπιων και προσφύγων
στην άκρη των Σερρών.
Και τον παμπόνηρο αρχιμανδρίτη της Βαγγελίστρας,
τον παπα-Γιώργη,
                                 πρώην ανθρακωρύχο,
                                                                         μετακατοχικό παπά,
το ράσο να πετάει στου Δημάκη το καφενείο,
τ’ αντερί μετά
και τύφλα στο μεθύσι του Διόνυσου,
γυροβολιά-γυροβολιά
να πέφτει κατάχαμα στη ζειμπεκιά του.
Κι οι μισομεθυσμένοι Καλυβιώτες γεωργοί
σπίτι του να τον μεταφέρουν,
ζεμένοι οι ίδιοι ένα γαϊδουρόκαρο με δυο τροχούς.

Πάθος και πόθος κάθε χήρας,
έσβησε σαν κεράκι ο καημένος
όταν ένας ανέραστος δεσπότης τον μετέθεσε
-ως τιμωρία δι’ ανάρμοστον διαγωγήν- σε κοντινό χωριό,
μα απ’ όπου οι χήρες έλειπαν.

Ωραία χρόνια.
Τώρα περίσσεψε η ευπρέπεια.

Δεν τους φοβάμαι τους νόμους τους.
Έχω δει τόσους πολλούς και φοβερούς·
δεν με τρομάζουν πια.
Άλλωστε, όλοι φύγανε μ' έναν νόμο
ή μια τροπολογία της ντροπής.

Φοβάμαι τους ανθρώπους,
φίλους κι εχθρούς κι αδιάφορους,
που δεν μιλούν και δεν λαλούν,
αλλά δι' ίδιον όφελος τους χρησιμοποιούν
σιωπηρά ...

Καμένα δάση,
χέρσα γη,
κανάλια παρατημένα.

Τόση λάσπη·
την στέλνουμε στην θάλασσα.
Αυτή μας στέλνει πίσω
ωραία πλοία.

Μποζ Νταγ, στέκομαι μπρος του στο Χομόντος
στη γέφυρα πάνω απ' τις ράγιες της γραμμής.

Ο τόπος μου είναι περίκλειστος.
Τρία στενά ανοίγματα όλα κι όλα 
και λίγο θάλασσα ίσα που να χύνεται ο Στρυμόνας.
Κάμπος επίπεδος και χαμηλός, μια αρχαία λίμνη.
Τα βουνά τριγύρω του είναι θεόρατα μα όχι άγρια.
Μπορούν να σε φυλάξουν.
Πάντα όταν ένιωθα να με πνίγει η λάσπη του κάμπου 
κοίταζα προς τα πάνω.

Θυμόμουν τον Αλέξη, τον Πετρή και τον Θανάση. 
Αυτοί εδώ δεν ηττήθηκαν ποτέ.

.