Μποζ Νταγ, στέκομαι μπρος του στο Χομόντος
στη γέφυρα πάνω απ' τις ράγιες της γραμμής.

Ο τόπος μου είναι περίκλειστος.
Τρία στενά ανοίγματα όλα κι όλα 
και λίγο θάλασσα ίσα που να χύνεται ο Στρυμόνας.
Κάμπος επίπεδος και χαμηλός, μια αρχαία λίμνη.
Τα βουνά τριγύρω του είναι θεόρατα μα όχι άγρια.
Μπορούν να σε φυλάξουν.
Πάντα όταν ένιωθα να με πνίγει η λάσπη του κάμπου 
κοίταζα προς τα πάνω.

Θυμόμουν τον Αλέξη, τον Πετρή και τον Θανάση. 
Αυτοί εδώ δεν ηττήθηκαν ποτέ.

.