Ποιος τώρα να θυμηθεί τον Άγιο Μόδεστο,
των αγροτών προστάτη και της γειτονιάς μου...
Τα Καμινίκια, την Ομόνοια, τα Καλύβια,
μικρά χωριά εντόπιων και προσφύγων
στην άκρη των Σερρών.
Και τον παμπόνηρο αρχιμανδρίτη της Βαγγελίστρας,
τον παπα-Γιώργη,
                                 πρώην ανθρακωρύχο,
                                                                         μετακατοχικό παπά,
το ράσο να πετάει στου Δημάκη το καφενείο,
τ’ αντερί μετά
και τύφλα στο μεθύσι του Διόνυσου,
γυροβολιά-γυροβολιά
να πέφτει κατάχαμα στη ζειμπεκιά του.
Κι οι μισομεθυσμένοι Καλυβιώτες γεωργοί
σπίτι του να τον μεταφέρουν,
ζεμένοι οι ίδιοι ένα γαϊδουρόκαρο με δυο τροχούς.

Πάθος και πόθος κάθε χήρας,
έσβησε σαν κεράκι ο καημένος
όταν ένας ανέραστος δεσπότης τον μετέθεσε
-ως τιμωρία δι’ ανάρμοστον διαγωγήν- σε κοντινό χωριό,
μα απ’ όπου οι χήρες έλειπαν.

Ωραία χρόνια.
Τώρα περίσσεψε η ευπρέπεια.