Υγρός σταθμός, 
υγρή πόλη, 
ακρόπολη με ποταμίσια πέτρα. 

Δεν μπορώ παρά 
να θυμάμαι τον γενέθλιό μου τόπο έτσι.
Μια λίμνη-βάλτο 
που έγινε εύφορος κάμπος, 
του μέλλοντός μας γη της επαγγελίας. 
Και έναν σιδηρόδρομο με γαλλικό σταθμό 
που τού 'δειχνε πώς να γινόταν άλλος.

Σημείον παιδικής χαράς, 
ερωτικών σκιρτημάτων, 
σημείον φυγής.
Σημείον ανάπτυξης και υπανάπτυξης.
Οι δυο διακλαδώσεις της γραμμής του 
τραβούσαν μια για το εργοστάσιο Ζάχαρης 
κι άλλη για την Σόφια.
Νεκρές.

Σερσέμηδες, 
πώς να ονειρευτείτε φλεγόμενο και πλημμυρισμένο κάμπο.