Το τραίνο πέρασε ακριβώς
δυο ώρες μετά τα μεσάνυχτα,
όπως πάντα, έξω από την πόλη μας.
Όλα τα φώτα στα σπίτια ήταν σβηστά.
Μόνο στους δρόμους φέγγανε τα ηλεκτρικά φανάρια.
Ο μόνος επιβάτης ήταν ο οδηγός.
Και συ δεν πρόλαβες.
Οι πόρτες κλείσανε αυτόματα
και πλήγωσαν τα χέρια σου
πριν προφτάσεις ν’ ανεβείς.
Μύριζε το σπίτι Κυριακή πρωί
κι ήταν ακόμη Παρασκευή βράδυ.
Ένα παιδάκι είμαι
που βλέπει αμήχανο ομηλίκους
ραγδαία να γηράσκουν
καθώς κατώφλια δρασκελούν
της έγνοιας ενός τοίχου,
μιας λαμαρίνας και μερικών
ηλεκτροφόρων αγωγών.
Στο μπαλαρό πιασμένος είμαι,
στους κλέφτηδες, στους αστυνόμους,
στα σταροχώραφα και στους μπαξέδες
στα όρια των Σερρών,
στο φόβο του δραγάτη
και στο ρυάκι της Αγια-Βαρβάρας
με τις γκιόλες.
Κλείνουν τρία χρόνια που μετρώ μαυραγορίτικα
ν' ανοίγουνε σε δρόμους και σε κιορ-σοκάκια,
στην διαδρομή σπίτι-δουλειά.
Μαζεύουν από βέρες
μέχρι τα δόντια ζωντανών και πεθαμένων.
Κανένα τους δεν έκλεισε·
πώς να σας πιστέψω;
Photo: Κωνσταντής Αρκουδογιάννης
με πλαστικήν σακούλα ανά χείρας
και τον απέναντι χιονοσκεπή κεκαλυμμένον
γίγαντα κραταιό και αναμένοντα
υπομονετικά ν’ ανέχεται τις μαλακίες μας
βαδίζεις στο ξυλόστρωτο
γεμίζει ο τόπος κόρακες
όλο και πιο κοντά στη θάλασσα
κακοί οιωνοί ε
στα δεξιά και χαμηλά λοιπόν οι ήμεροι κι οι υποταγμένοι
στ' αριστερά και στα ψηλά τ’ αγρίμια και τ’ ατίθασα
έτσι να είναι πάντα· να μην ανακατώνονται
άλλοι που να σιωπούν κι άλλοι που να κραυγάζουν
μας πήρατε το '10 στα 120 ακαθάρματα
καψοχρονιά· μας πήγατε στα 180 το '16
λέτε τώρα πως θα μας χαρίσετε
κι ένα 20 ως το '60
αυτό θα πει χουβαρνταλίκι
θα προτιμούσα βέβαια να πάω ίσια
κι όχι στους ελιγμούς των μηχανοδηγών σας
να σταματήσω στην μπάρα στο τέρμα της γραμμής
απ’ όπου και ξεκίνησα
κάτω από την δεξαμενή να ξεδιψάσω
κρύο νεράκι και καφεδάκι ζεστό
στην σειρά
για να ξορκίσω τον παράταιρο καιρό σας
να 'ρθεί λίγος καλός χειμώνας
ο δικός μας
να αγριεύει ο βοριάς
απ’ τ’ Άγγιστρο κι από τον Προμαχώνα
να γίνεται άγρια θάλασσα η Κερκίνη
έτσι την ξέρω εγώ την λίμνη μου
για να θυμώνει στον χειμώνα
όχι για να δακρύζει
Μαθητευόμενους μάγους μου θυμίζουν.
Τι ωραία που είναι ν’ ασχολείσαι με κουτάκια,
να φτιάχνεις διαγράμματα ροής!
Όλα μες στο μυαλό σου λύνονται.
Έπειτα βάζεις ανθρώπους να περπατούν απάνω τους
και να οδεύουν -πού;- τρελέ σχεδιαστή.
---------------------------
Ήρθε προχθές στη γενική συνέλευση του τμήματός μου ένας αντιπρύτανης οικονομικών, οικονομολόγος. Δεν υπάρχει φράγκο στον ορίζοντα από την πολιτεία, αλλά όλα μπήκαν στην σειρά. Εντυπωσιακός... Είπε τα δικά του, θα σώσουν την Ελλάδα οι spin-off, καινοτομίες κι εξωστρέφειες. Ψέλλισαν κάτι από κάτω καθημαγμένοι συνάδελφοι, έβαλα μια φωνή κι εγώ ο καθυστερημένος, ανάθεμά με αν κατάλαβε κάτι. Θα τα ξαναπούμε σε κάνα δυο χρόνια. Θυμήθηκα μια πρόχειρη σημείωσή μου με ημερομηνία Νοέμβρη του '98 - πιο πάνω. Την εποχή της ευφορίας.
Μούσαις χάρισι θύε, λέει.
Σιγά μη θυσιάσουνε στις μούσες.
Αυτοί που δεν χαρίζονται θυμίαμα στον άγιό τους.
Πιάσαν τον τόπο που ήθελε εκείνος
ο αφελής Παπαναστασίου
να κάνει άνοιξη της γλώσσας.
Βρήκαν και την αιτία όλων των κακών
και την βαρούν.
Τριάντα ζωηροί βαρβάτοι,
φταίνε για όλο τους το χάλι.
Αβάσταχτη η ελαφροτήτα της αμερικανιάς.
Προσπάθησα να διαβάσω τ' αρχαία γράμματα
σ΄ αυτήν την διασωθείσα
βαλβίδα των αρχών του περασμένου αιώνα.
Έγραφε: Bopp & Reuther
Έψαξα και βρήκα αυτό:
http://www.bursr.com/en/home/
Ζουν οι ρουφιάνοι ακόμα και βασιλεύουν...
Μετά μ' έπιασε το παράπονο
κι έβαλα πάλι μπρος τ' αρχαία μου ερωτήματα:
"Γιατί γαμώ την πίστη μου,
όλα τα δικά τους ζουν,
κι όλα όσα κάνουμε εμείς πεθαίνουν;"
-Πάω στον Πολύγυρο, Χρήστο, να πληρώσω εφορία·
ίσως μου μείνει κάτι απ' το μισθό να φάω στο δρόμο ένα κουλούρι.
-Δημήτρη, άστα να πάνε·
την λαϊκή μου την επλήρωσε σήμερα ο γιος μου.
Διάλογοι πρώην υψηλόμισθων.
Εντίμων.
Και δυο αγχωμένες άνω τελείες.
27 του μήνα,
ημέρα πληρωμής των δημοσίων λειτουργών.
Έτσι ματάκια μου γλυκά.
Θα μάθεις τα ελληνικά σου νύχτα.
Αλλά δεν πειράζει.
Είναι το φως τους τόσο δυνατό, που δεν πειράζει ...
