ο κύκλος στένεψε
τα ψέματα τελειώσανε
συρθήκαμε ως το τέρμα

άλλο δεν τους έμεινε παρά
να αρπάζουνε σπίτια και μιστούς

άλλο δεν μας έμεινε παρά
να τους πετάξουμε έξω απ’ την πόλη

κι αυτοί να σταματήσουν δεν μπορούν
κι εμείς να χαθούμε έτσι δεν γίνεται

τίποτα εύκολο δεν είναι
κι όποιος αντέξει ζει

αύριο πρωί απεργία και συγκέντρωση 
δεν πα’ να λέτε ότι θέτε εσείς· 
εγώ αυτό έμαθα αυτό κάνω 
άμα βρείτε κάτι καλύτερο ελάτε να με πείτε 
πάρτε μονάχα υπόψη σας 
πως ό,τι ειπώθηκε κοντά πενήντα χρόνια τώρα
αέρας ήτανε κοπανιστός 
κι εγώ είμαι αρκετά μεγάλος για να ξέρω

αύριο λοιπόν
όλα να είναι ακίνητα
όλα να απεργούν
ν’ αποτρελαίνονται κοράκια πάνω μας 
να πέφτει κόκκινο στη γραμμή του ορίζοντα
σε θάλασσα σε ακρωτήρι σε βουνό

Δεν ήξερα ότι είχαν χτίσει φυλακές
πέντε χιλιόμετρα απ’ τη γέφυρα της Πεπονιάς
απάνω στον Στρυμόνα.

Ήξερα καλά τον τόπο μέχρι και το ογδόντα.
Η γέφυρα στοίχειωνε στην ιστορία του καπετάν Αλέξη,
πώς γλύτωσε την εκτέλεση στο κίνημα της Δράμας.
Νύχτες Σεπτέμβρη, θολά νερά και καλαμπόκια.

Έφτασα εδώ το εβδομήντα πέντε,
αδύναμος, εικοσάχρονος, φοβισμένος .
Ο μπάρμπα Χρήστος μας περίμενε,
σ’ ένα παλιό σπίτι με ψηλοτάβανα δωμάτια
έδειξε μια γωνιά, εδώ κοιμότανε ο Γιώργης.

Μουνούχι.
Τόπος πρώτης εξέγερσης, σταθμός της χωροφυλακής.
Λασάνης, μαύρος δάσκαλος, Μαύρη Θάλασσα,
ομάδα Ανδρούτσος.

Νιγρίτα.
Νίκος Φακής, να σώσουμε τον κόσμο από την πείνα,
μ' ένα καΐκι στην Αμφίπολη.
Να φέρνει λάδι από την Λέσβο, να δίνει στάρι.

Γιώργη Τσαρουχά, Βαγγέλη Κωστούδη, Θανάση Γκένιο,
του σαράντα ένα τρομοκράτες,
προσκυνώ σας.

Κι έπειτα φονικό, τυφλό,
αχόρταγο,
Οχτώβρη στους λόφους στα Κερδύλια.

Οι δεσμοφύλακες φονιάδες είναι δικοί μας.
Σιγή.
Και σύνορο του τρόμου το ποτάμι.

Σιγή κι Ευρώπη του πολιτισμού.

Και τότε Ευρώπη ήτανε.
Δικοί μας κι Ευρωπαίοι κείθε του ποταμού.
Δικοί μας κι Ευρωπαίοι δώθε του.

Ως και στο Ούσλο η Ελλάδα με πληγώνει

_{____________________}

_{Oslo
photo: Google Earth}

Ωραία τα λόγια ρε παιδιά για τους Αγγέλους σήμερα.
Είδα μηνύματα πολλά μετά τα μεσάνυχτα
και μ' έπιασαν τα σορόπια.

Αντρέα άτιμε, με τα γλυκερά σου.
Τον πιο ωραίο άγγελο, ψηλό, ευθυτενή,
λίγο σκουρόχρωμο βέβαια,
χαμένο στα δικά του οράματα τον έχουμε ανάμεσά μας.
Γεια σου ρε Άγγελε με τα ωραία σου,
τις μουσικές και τα διαβάσματά σου,
τη τέχνη σου που μετράει το τίποτα και τον αέρα
και την υπομονή σου να χτίζεις εργαστήρια
του αόρατου επί ορίων
και βιβλιοθήκες στην ουτοπία του δικτύου.
Χρόνια σου πολλά.

Νίκο, πατέρας και γιος Αγγελικής κι εγώ!
Την δεύτερη την έχασα πριν δυο χρόνια άδικα.
Μ' άφησε δυο λευκά φτερά
να γράφω ποιήματα για τον καιρό της και τα χρόνια της.
Η πρώτη μου έφυγε εδώ και λίγους μήνες
για πρώτη της φορά, για να πετάξει ελεύθερη
- όλα τα πράματα έχουν τον καιρό τους.
Ξέμεινα από Αγγέλους θηλυκούς.
Μου μένει μόνο μια Μαρία.

Χρόνια πολλά σ' όσους γιορτάζουν.