μπροστά πηγαίνει ο Μάριος
κι ακολουθάει η Ηλέκτρα
η Αστρίς τους κυνηγάει φωνάζοντας
κι η Έλλη μπουσουλάει πιο πίσω
έβαλα έναν δράκο καπουτζή
να μου φυλάει την Έλλη
την Αστρίδα, την Ηλέκτρα
και να μαθαίνει πόλεμο τον Μάριο
___________________
*από την Πυλαία, Καπουτζήδα, καστροφύλακας
εικονογράφηση: Μάριος
ίσως εκεί σώσω το έχειν μου
σκέφτηκε
όταν είδε πως τίποτε δεν γίνεται
το ξανασκέφτηκε
και πήγε παραδίπλα
Το σουνέτι το είδα.
Το Halloween όχι.
Χέσε με λοιπόν!
Φάνταζε σαν μαγική
στα μάτια μου η τελετή
το εξήντα τρία.
Από τους τυχερούς ο φίλος μου ο Αχμέτ
στα γύφτικα του Δεδέαγατς.
Για να τους ξεγελάσουν
τους γύρναγαν πάνω στ' άλογα
στους δρόμους, στις πλατείες, στα χωράφια.
Πανήγυρη!
Φορούσαν κάτι ωραία μαύρα καφτάνια.
Κι εγώ ζήλευα·
άλογα, φέσια, κελεμπίες γυαλιστερές,
τον Λωρένς της Αραβίας…
Πήγα στην μάνα μου κι έκλαιγα.
Μην γίνεσαι χαζός, με παρηγόραγε,
εσένα το πετσάκι σου το κόψαμε
όταν ήσουν τριών από φίμωση·
τι να σου κόψουν τώρα;
ενώνω το μπαλκόνι μου με την κορφή του Χορτιάτη
σκέφτομαι να πάρω αυτήν την γραμμή
και πάνω της να κάνω τον γύρο του κόσμου
102 μοίρες ανατολικά
πετάω πάνω από την Ίμβρο τον Ελλήσποντο
την Τροία και το Κομπάνι
Κιρκούκ Βαγδάτη και Περσέπολη
Βομβάη και γέφυρα του Αδαμ
βγαίνω στον κόλπο της Βεγγάλης
και πάω για Αυστραλία
δεν είναι κι άσχημα για ένα πρωί με ζεστό νοτιά του Νοέμβρη
ενώνω το μπαλκόνι μου με την κορφή του Χορτιάτη
σκέφτομαι να πάρω αυτήν την γραμμή
και πάνω της να κάνω τον γύρο του κόσμου
78 μοίρες δυτικά
πετάω πάνω από Πρέσπες κι Οχρίδα
Πόγραδετς κι Ελμπασάν
Ρώμη κι Αιάκειο στην Κορσική
Μπαρτσελόνα Πόρτο
Αζόρες κι Αρούμπα
Μαρακαΐμπο και Νησιά Γκαλαπάγκος
Νήσος του Πάσχα
Ουέλιγκτον στη Νέα Ζηλανδία
Καμπέρα στην Αυστραλία
τέλος ξαναβγαίνω στην Βομβάη
δεν είναι κι άσχημα για ένα απόγευμα με ζεστό νοτιά του Νοέμβρη
Στα σοβαρά τώρα,
προσμένεις ν' ακούσεις ‘όχι’
σε πόλη που για στέμμα της
έχει τόπον ειρκτής, βασανισμού κι εκτέλεσης;
Αυτά τα έληξε ο κυρ Γιάννης,
εδώ κι εξίμισι αιώνες,
τα ρήμαξε, παρέα με τους φίλους του
τους βάρβαρους.
Φυσούσε ένα αεράκι κρύο απόψε στο λιμάνι.
Και κόκκινο,
όπως κουνούσε τα λάβαρα.
Έριχνε και μια ψιλή βροχή,
διστακτική κι αναποφάσιστη.
Όχι δεν μέτραγα καράβια πάλι,
ούτε έψαχνα τα ωραία ονόματά τους
σε νηολόγια, χάρτες και marine traffic apps.
Πήγα ν' αφήσω ένα λουλούδι
δεκαπέντε χρόνια απ' τον πόλεμο
των εβδομήντα οχτώ ημερών.
Δεν μπορώ με τίποτα να ξεχάσω
τα οχηματαγωγά να ξερνούν
όπλα και στρατιώτες στο λιμάνι.
…Όλες οι ψυχές γύρω τους έχουν μια κρούστα από πάγο.
Στην άκρη του κόσμου υπάρχει ένα χέρι
Στην άκρη του κόσμου φυσάει ένα αγέρι
Την άκρη του κόσμου φωτίζει ένα αστέρι
Η άκρη του κόσμου κρύβει ένα μαχαίρι
… Και τα παλιά ιδανικά
στ’ αντικρινό μπαλκόνι κρεμασμένα
πλάι σ’ ένα ροζ, γυναικείο εσώρουχο, μεταξωτό.
