έζησα όλη την εποχή των χαμένων παρταλιών 
και την ζω ακόμη - δεν έχει τέλος η ρουφιάνα

πάλι τριγύρω από ερείπια περπατάς 
τι θα γίνει με σένα

γρανίτης κόκκινος 
στην λίμνη πάγος 
κι ο αρρωστημένος ήλιος τους

εγώ πάντως θα περιμένω εδώ να δω κι ας πάρει όσο χρόνο θέλει 
αν όλα τα όχι γίνονται ναι στην ήπειρο των θαμάτων όπου ζούμε

και είμαι ακόμη πιο παλιός 
τα πρωινά μου είναι πάνω στην αρχαία Εγνατία 
στο γεφυράκι της Πυλαίας πλάι στο ρέμα 

σε τσάκωσα
κλεφτράκο της αμυγδαλιάς 
της δάφνης και της πικροδάφνης

άραξε τσίμπα τα σπόρια σου μην μας φοβάσαι 
κανείς δεν θέλει τίποτε από σένα· μόνο να σε κοιτάμε

όλα χωράνε κι όλα μπορούνε 
κάτι άχαροι κι αχόρταγοι να λείπανε...
και οι ωραίοι νέοι του Στρατού της Σωτηρίας καλή ώρα 

χθες που τον είδα πρώτη φορά 
μετά τα μεσάνυχτα να μιλάει μονολογούσα
μα πού τον είδατε μωρέ τον ωραίο και τον γοητευτικό 
ακόμη ένας φλούφλης παρλαπίπας είναι

υπόσχονται πάλι παράδεισους στα ερτζιανά
στα μικροκύματα στο φως των οπτικών
και στέλνουν χαρτιά με καταδίκες
στα ταχυδρομικά κιβώτια

το ξέρεις
μα γονατίζεις
σκύβεις το κεφάλι

σ' ουτιδανώνουν
ουτιδανώνεσαι

κάθε Δευτέρα πρωί

απ’ το πρωί 
και κάθε πέντε έξι λεπτά 
έριχνα στο παράθυρο μία κλεφτή ματιά 
δεν μπορεί έλεγα 
θα συμβεί· έτσι όπως παίζει ο καιρός σήμερα 

βρέχει ομίχλη υγρασία νοτιάς· δεν μπορεί 
θα σκιστεί κάποια στιγμή ο ουρανός 
και θα φανεί το πνεύμα το άγιο 
να φωτίσει τα νερά και τα καράβια
να παραμυθιάσει ανθρώπους γλάρους κάργιες και περιστέρια 
ότι τάχατες έχει δρόμο για έναν άλλο τρόπο 
και ότι αυτός ο τόπος δεν είναι αυτό που λένε 
αλλά αυτό που βλέπω εγώ 
ο πικραμένος πίσω απ' το τζάμι με τ' αλουμίνιο

ήρθε τελικά η στιγμή 
όταν απελπίστηκα κι έφευγα για το μάθημα 
στις τρεις τ' απομεσήμερο με την κιμωλία και τον σπόγγο 
με τους ωραίους κούρους και τις όμορφες κόρες ανάκατα 
μπόρεσα να την πιάσω

μακριά τα χέρια σας απ' το θάμα μου 
αστόχαστοι βέβηλοι κι ανόσιοι