γλυκός είναι ο χειμώνας του δεκαπέντε
οι δυστυχείς των παραλίων χαίρονται
ότι τα έξοδα λίγα ήταν μέχρι στιγμής
κι εύχονται έτσι να πάει

ουρλιάζουν γελοίοι ρήτορες
από έδρανα και βήματα
ποιος τους γαμεί
είναι πολύ σκληρός ο τόπος
έτσι για να πεθάνει

λόγια είναι μόνον των Βιζιγότθων
παρέα με τους αρχόντους του
παραμυθιάζουν κατακαημένους ντόπιους
στα γόνατα στο χώμα να τους έχουν
αυτοί να κάνουν τις δουλειές τους

δεν αδειάζει ποτέ το λιμάνι
γκαζάδικα και φορτηγά ουρά
να ξεφορτώνουν
να φορτώνουν
του κόσμου όλον τον χρόνο
την δουλειά
όλη του την σαβούρα

όσοι μονάχα γνωστικοί τιμούν αρχαίες ιστορίες
τα παραμύθια της γιαγιάς
και τον λιτό τον βίο
ρίχνουν κλεφτές ματιές προς τα ριζά του γίγαντα
ίσια πάνω απ' τ' ακρωτήρι

για των πραγμάτων την αλήθεια
και των ανθρώπων επίσης

εκεί είναι - λέει ο άγιος μύθος
ό,τι κι αν κάνουν
ό,τι αν πουν