τι να την κάνουμε εμείς μια γεωργική σχολή 
μήπως αγρότες είμαστε εδώ σ' απέραντο κάμπο 

αυτά όλα τα κρατικοδίαιτα ιδρύματα 
όπως τα λένε τώρα οι του συρμού αναλυτές
κι ας τάιζαν για δεκαετίες κόσμο και κοσμάκη
έντιμο και με σκληρή δουλειά· φτωχό κι αθώο 
έκλεισαν τον κύκλο τους μετά το '90 
όταν ανέλαβαν τον επισιτισμό μας 
ασφαλώς οι φίλοι μας ...

το LiDL της πόλης στήθηκε 
μισό χιλιόμετρο ακριβώς 
απ' το ερειπωμένο κτίριο

σήμερα το πρωί άκουσα πρώτη φορά 
να ονομάζουν την πείνα στα σχολεία 
επισιτιστική ανασφάλεια

μα αυτοί πρέπει να είναι ποιητές
πολύ καλύτεροι απ' τους άλλους

πείνα σ' αυτόν τον παράδεισο ρε αστόχαστοι

βόλτα στην πόλη Χριστούγεννα ημέρα τρίτη
δεν τον αφήνει η περηφάνεια

κρύβει ο φτωχός τη φτώχεια του
μα εκείνη περπατάει στο δρόμο

την βλέπει κι όποιος άντεξε έντιμα
ή άτιμα· αδιάφορο το πώς και το γιατί

μαύρο εφιάλτη σε ύπνο και σε ξύπνο

άφησε ο αιώνας της ευημερίας ντουβάρια 
φράχτες και πισίνες
περνάς και σφίγγεται η ψυχή σου από ρημάδια

εκεί αριστερά στα κυπαρίσσια 
Σεπτέμβρη μήνα τρύγος 
κυνηγούσα μια μεθυσμένη άσπρη αγελάδα

κατέληγε το χάσμα ανάμεσα τους
σε μια μικρή κρυφή πηγή· σταγόνες
κι ένας σαλός που τρόμαζε παιδιά

το μέγαρο στην μέση 
το τάχαμου από πέτρα που πέφτει μία μία 
αφήνοντας μπετόν ξεφτιλισμένο
στήθηκε στο πιο όμορφο χωράφι στο μπαΐρι

στην δημοσιά σταμάτησα έναν ομήλικο με σκύλο
σε θυμάμαι λέει· μα δεν σε ξέρω
σε θυμάμαι λέω· ούτε κι εγώ 
τι ρήμαξε έτσι το μέγαρο
το πήρε η τράπεζα 
Δευτέρα ο πλειστηριασμός 
έχεις χιλιάδες εξακόσιες

χαμένα χρόνια σαράντα

Πόσο μ’ οργίζει
ο πούστης ο Χριστιανόπουλος!

Και τι με νοιάζει τώρα εμένα
η αρβύλα του στρατιώτη του;

Πού είναι τα προεντεταμένα στήθη
των δικών μου γυναικών
και τα κατάμαυρα μουνιά τους;

Έλα όμως που ο παμπόνηρος
κάνει στροφή απότομη
και μ’ αναγκάζει ν’ απογειωθώ.

Το ίδιο είναι, ο ίδιος πόνος.
Της χάριτος, του έρωτος.

Ασύμφωνον.