ήτανε πάντα πλούσιος ο τόπος μου
πλούσιος και ανοήτως ελεήμων 
σ' όσους ερήμαζε 
έδιωχνε και τσαλαπατούσε  
κρεμούσε όμως το φως απ' τα πλατάνια του 
μπροστά στο Μπεζεστένι

Πάγγαιον των Ηδώνων Μενοίκιον
και στην σκιά τους η ακρόπολη
της κατασυλημένης Σίριος

ας είναι 

όλα γίνονται ένα 
και το καλό με το κακό 
και τ' άσχημο με το ωραίο
αυτό που μένει είν' ό,τι πόθησες 
πρώτη φορά κι είδες πρωί
από τ' αμπέλι του παππού