Δέκα μαντράχαλοι,
γύρω από μια λεύκα
μαζεύτηκαν πρωί χειμώνα με Βαρδάρη.

Κι ένας μαλάκας μ’ αλυσσοπρίονο
κόβει κλαδί-κλαδί απ’ τα χαμηλά
την ομορφιά της ξεραμένη.

Τη λεύκα αυτήν την ξέρω,
είκοσι δύο χρόνια τώρα,
μεγάλωνα μαζί της.
Κολλήσαμε φαίνεται
στου ίδιου τόπου την κόκκινη λάσπη,
στην ίδια ιδέα
στην ίδια αναίτια προσμονή.

Τώρα μόνον διαπιστώνω
πόσο σπουδαία σχέση είχαμε.
Κάθε που την έβλεπα μπροστά μου
μια σκέψη φευγαλέα
μου γαργαλούσε το μυαλό:
“Τι δέντρο όμορφο, Θεέ μου!”

                                                       ^{(Πράξ. 27:22)}

Όχι θε μου,
δε θα σου πω
πόσο ευτυχισμένος είμαι,
δε θα σου πω ευχαριστώ.
Φοβάμαι.
Φοβάμαι την ζήλια σου
ή την σκληρή σου κρίση.
Θα σου το κρύψω.
Θα πω πως είμαι δυστυχής,
θα λέω πως πονάω.

Είσαι ικανός ακόμη και να μου το πάρεις.

δανείζονταν εκείνοι εξ απ’ ανέκαθεν
και πλήρωνες από πάντα εσύ 

κόβαν την γλίσχρα αντιμισθία σου 
ψίχουλα πάντα έμεναν να συντηρείσαι 
συμπλήρωνες με δανεικά του τοκογλύφου
σπίτι παιδιά σπουδές· μα τα κατάφερνες 
λιτός αδύνατος και ανθεκτικός ως ήσουν 

έλεγες 
στα ίσα θα τα φέρω ως το τέλος της ζωής

όταν τους ήρθε το αυγό στον κώλο 
δανείστηκαν με την μία όσα
δεν είχαν δανειστεί είκοσι χρόνια πριν 
στα φόρτωσαν να τα πληρώνεις εσαεί 
στην μέση κόβοντας και τα ψιχία σου

αρπάζουν τώρα ως 
και το δικό σου χρέος· στον τοκογλύφο
να το πουλήσουν σε μαφιόζους 
και συ κάθεσαι και τους κοιτάς σαν χάνος
προσμένεις χορτάτοι και μειράκια να σε σώσουν

έτοιμος είσαι άστεγος ή φασίστας 
χέζεσαι πάνω σου στην λέξη ‘αγωνιστής’ 

ας είναι· η ιστορία έχει και γι’ αυτό

κρύο
ήλιος με δόντια
θάμπωνε η ανάσα των βασιλικών το τζάμι

από τους κρεμαστούς τους κήπους κοίταζαν
οι κηπουροί καράβια
κι ονειρευόταν διαστημόπλοια