Πόσο μ’ οργίζει
ο πούστης ο Χριστιανόπουλος!

Και τι με νοιάζει τώρα εμένα
η αρβύλα του στρατιώτη του;

Πού είναι τα προεντεταμένα στήθη
των δικών μου γυναικών
και τα κατάμαυρα μουνιά τους;

Έλα όμως που ο παμπόνηρος
κάνει στροφή απότομη
και μ’ αναγκάζει ν’ απογειωθώ.

Το ίδιο είναι, ο ίδιος πόνος.
Της χάριτος, του έρωτος.

Ασύμφωνον.