ξέρω απόλυτα τι είσαι
γι’ αυτό και δεν λυπάμαι
                                               δεν ελπίζω
                                                                     δεν χαίρομαι

λάθρα βιώνω μόνο
να σώνω ό,τι σώνεται

Κάτι είναι και μας σκοτώνει σιγά-σιγά.
Ύπουλα.
Κυλάει στο αίμα μας.
Πασπατεύει τις φλέβες μας.
Χαϊδεύεται, γαργαλάει την καρδιά μας.

Κάτι είναι κι έρχεται σιγά-σιγά.
Δεν μας αφήνει να ιδούμε το πρόσωπό του.
Ούτε καν ν' ακούσουμε την ανάσα του.
Δεν θέλει να μας πει.

Και μας γεμίζει υποψίες.

…
Είσαι πάντα μόνος, αδύνατος.
Μ’ έναν γιακά σηκωμένο ψηλά
κι ένα κεφάλι ζαρωμένο στο γιακά.
Δυο πόδια καλαμένια.
Τα χνώτα που βγαίνουν πυκνά
και παίρνουν το σχήμα προσώπων.

χτυπάει το κινητό στην δόνηση
ξέρω ανησυχείς
άργησα 
μα δεν μπορώ να το σηκώσω 

έρχομαι Μαίρη· έρχομαι
σε μιαν ώρα το πολύ είμαι σπίτι 
είναι που δεν μ' αφήνουνε 
αυτά τα ωραία νέα παιδιά 
κι οι δροσερές κοπέλες 
από την έδρα να κατέβω
ζητούν πολλά 
πάρα πολλά να μάθουν 
αυτά που άλλοι δεν τους λένε 
και τα κρατούν για να τα πάρουνε μαζί τους 

τίποτα δεν γκρεμίστηκε γλυκιά μου
όλα μες στο μυαλό μας είναι 
όλα όρθια είναι 
κι ο κόσμος είναι ωραίος 

τα πιο ωραία παιδιά είναι δικά μας 
τα πιο ωραία εγγόνια κι αυτά δικά μας...