στα δύσκολα είναι ο έρωτας ρε
όχι στις μαλακίτσες

τώρα που σας χτυπάει την πόρτα
ο αγιογδύτης ο τελώνης κι οι πραιτωριανοί

πάνω απ' το δημαρχείο των αθλίων αιωρούνταν
άνοιξε λίγο ο ουρανός
βγήκε για δυο λεπτά ένας χτικιάρης ήλιος
έβαλε μπρος τις μηχανές 

έντιμος ο καπνός του ντίζελ 
χάθηκε αργά αργά 
στην υγρασία του Καραμπουρούν 
καλό ταξίδι Ειρηνούλα μου

Δεν είναι που διαγουμίζουν, 
ληστεύουν, 
πλιατσικολογούν.

Είναι που στο τέλος, 
ακόμη κι όταν πιάνονται στα πράσα, 
σε φτύνουνε κατάμουτρα.

Και το χειρότερο·
το χαίρεσαι μαλάκα.

Και περιμένεις τον επόμενο.

Toυλάχιστον να ήξερα
ότι την ώρα αυτή,
της Βυζαντινοειδούς μας παρακμής,
της εν μικρογραφία Οθωμανικής μας πτώσης,
τον ωραίο Λόγον ότι σμιλεύουν
λαμπροί τεχνίτες του,
έργα κάλλους και αληθείας
ότι γεννιούνται,
αποτύπωμα ανεξίτηλο
της εποχής τους και των άλλων της ανθρώπων.
Θα ’μουν ήσυχος.

Ή περί άλλα τυρβάζουν
βουτώντας στα δικά τους έσω
που μπορεί και σχέση καμία να μη έχουν
με τα έξω τους;