Σκοτεινά παράθυρα,
                 μπαλκόνια στενά.
Γλάστρες με χώμα ξεραμένο,
                 λουλούδια με χρώμα αναιμικό.
Γυναίκες πρωί-πρωί
                  με άσπρες μάσκες.
Κουβέρτες που ζέχνουν,
                  κιτρινισμένα σεντόνια.
Κατουρημένα παιδιά,
                  αληθινά μάτια ανοιχτά.

Ένας υπόνομος στο δρόμο
                  που βούλωσε και τον ανοίγουν.
Εργάτες ιδρωμένοι
                  με καρρώ πουκάμισα.
Έμποροι, τεχνίτες,
                  μικροπωλητές.
Ο εφημεριδοπώλης, ο λαχειοπώλης,
                  ο εργολάβος κηδειών.
Πόρνες, παρθένες,
                  έντιμες κυρίες.
Ο ψεύτης, ο κλέφτης
                   κι ο παππάς.
Τα ζευγάρια, οι γέροι
                    στα παγκάκια της πλατείας.
Εγώ, εσύ,
                   ένας ξένος.

Το ρολόι της Δημαρχίας σταματημένο χρόνια
μαζί με τον αιώνιο κοντό ληξίαρχο κάτω του
-ίδιος ο Φέρεντς Πούσκας-
ν’ αναρωτιούνται συνέχεια,
χωρίς να τους δίνει κανείς σημασία

ποιος στην πόλη μας ζει
και ποιος πεθαίνει.