Τώρα που κάθομαι και σκέφτομαι
κύριε διευθυντά…
Η ζωή μας πέρασε μονάχη της
-μια ιδέα που συνέχεια ωριμάζει.
Και δεν φτάνει πουθενά.
Τώρα σκέφτομαι πως την ψυχή μας
θά ‘πρεπε να την είχαμε κάνει ξέφραγο αμπέλι.