κι όμως αυτός ο σιδερένιος γίγαντας στο πλάι σου 
δεν είναι σήμερα εδώ γιαβρί μου· χάθηκε όπως ήρθε
τον έριξαν χθες βράδυ αργά· δούλευαν όλη νύχτα 
μαζέψαν τα κομμάτια του ως το πρωί και φύγαν
είν’ εύκολες οι μεταλλικές κατασκευές 

σήκωσε ότι ήταν να σηκώσει 
πέτρα τσιμέντα σίδερα και χώμα 
τέλειωσε η υπεργολαβία του
σ' ετούτη την καταραμένη τρύπα 
και πάει γι' άλλα κι άλλους

εσύ όμως ήρθες και σήμερα για νερό
κι εγώ όπως πάντα 
τριανταπέντε χρόνια τώρα δάσκαλος
και τα παιδιά για γράμματα

όταν η τρύπα θα τελειώσει 
και θά ‘χουν περάσει οι συρμοί 
χιλιάδες φορές κάτω απ’ την γη 
μ’ εκατομμύρια ταλαιπωρημένους στα βαγόνια τους 
κάποιοι εδώ θα κάνουν μαθήματα άλλα 
κι ωραία πουλιά θα ψάχνουν το νεαρόν ύδωρ

τα καλύτερα τρακτέρια ήταν οι Ζέτορες
μετά ήταν τα Μπελαρούς
δεν έφτανε όμως τότε μόνον αυτό
για να σκοτώσεις
ίσως γιατί κανένας μας στη γειτονιά δεν είχε

θα ήθελα αυτόν τον λόγο να τον πω
'επί της μικράς ιδιοκτησίας'
θ' αρχίσουν όμως οι τσόγλανοι
τα 'είσαι ακτήμων ρε'

ξενύχταγα όταν γεννήθηκες
γιατί ήσουν δύσκολη στον ύπνο σου
ξενύχταγα όταν άρχισες να βγαίνεις κι αγωνιούσα
γιατί ήσουν άγρια και ζόρικη
ξενύχταγα όταν έφυγες
για να σπουδάσεις μακριά· και πιο μακριά
ξενύχταγα όταν γένναγες τα παιδιά σου

και τώρα ξενυχτώ με τα ταξίδια σου
πάνω και κάτω απ' τον βόρειο πολικό κύκλο

θα σωθούν
παρά τις μισοάδειες σακούλες με τα ελάχιστα στα χέρια
παρά τα φευγαλέα χαμόγελα της υποχρέωσης
που σβήνουν αμέσως μόλις τα βλέμματα χαμηλώνουν
στον βιαστικό χαιρετισμό
στην έξοδο της προσφοράς της φτήνιας

θα ζήσουν
θα ξαναχτίσουν αυτοί ό,τι γκρεμίζετε
το νοιώθεις στον αγέρα του Ιούνη το μυρίζεις
το βλέπεις πάνω απ’ την ρημαγμένη πόλη
την ξεπλυμένη θάλασσα
το έχεις ξαναδεί

χωρίς εσάς
έτσι οι κόσμοι χτίζονται …

και μη φοβάστε
δεν θα σας αφανίσουν
θα μπορούσαν …