είδε την κόρη κι έκλαψε 
στο καρότσι του

σταμάτησε τα συνεργεία 
ο 
"με το σακούλι άδειο
κι ένα μωρό στην πλάτη"
να την αγκαλιάσει στο εργοτάξιο 

είναι κάποιες γυναίκες 
που κάνουν τους άντρες γύρω τους να κλαίνε

κι εγώ να κλαίω 
που είναι δική μου κόρη

διαβάζω ακαδημαϊκούς να βρίζονται 
μετά έναν αιώνα ξανά και πάλι για την γλώσσα 
μα καλά δεν μύρισαν ποτέ οι κόπανοι βασιλικό

αφήνεις κατάλευκα ίχνη πίσω σου
χαράσσεις την εφήμερη παραβολή σου

ξέρω την δύναμή σου και την ισχύ 
γι' ατέλειωτες ευθείες επί κυανού είσαι

πόση λευκήν όμως πορεία σταθερή και πρόσω 
ν' αντέξει ένας κλειστός Θερμαϊκός 
όπου κι αν πας θα χρειαστεί να στρίψεις 
ακόμα κι όταν φεύγεις για το Αιγαίο
χρειάζεται να στρίψεις 

κόψε λοιπόν ταχύπλοε την φόρα σου 
μη δέρνεις χωρίς λόγο τα νερά 
μην σπαταλιέσαι

και στα χειρότερά του το πανεπιστήμιο 
ανήκει στον κόσμο

κι ανήκει στον κόσμο 
γιατί ακριβώς ανήκει στην πόλη 
είναι παιδί της πόλης 
και δεν μπορεί να κάνει αλλιώς
δεν θά 'ταν πανεπιστήμιο

είδα να σπέρνουν τέτοια 
σε υπέροχες ερημίες 
τα είδα και να πεθαίνουν

δυο σκέψεις επάνω στην διαλεκτική 
ενός συνθήματος ελαφρών βαρών 
και μιας εικόνας 
επαλλήλων ορθογωνίων παραλληλεπιπέδων