με τόσην αστόχαστη επίκληση της καινοτομίας 
σας ξέφυγε η πιο αδιανόητη εκδοχή της 
αυτή του φονικού όταν ο φονιάς θέλει να πεθάνει

δεν είναι πεδίον νέον πάντως ως συνήθως 
είναι η προ αιώνων κόρη της απελπισίας 
ενδεδυμένη τα ρούχα που της ετοιμάσατε

_{________________________}

_{* Suicide Bomber Improvised Explosive Device}

είναι αρκετές οι δύο καταδύσεις
στα κρύα νερά βαθιάς ακανθινής ακτής
να κλείσουν όλες οι πληγές 
του δέρματος και της επιφανείας 
των ανοήτων πελταστών κι όλης της ψιλοσύνης
μπροστά στο θάμα του Στρυμόνος και του Άθωνος

μένει μόνο το σιδηρούν δόρυ του δεύτερου οπλίτη 
στην ξύλινη πύλη σου για πάντα καρφωμένο
οι Χαλκιδείς κι οι Άνδριοι σφάχτες να δικάζουν το κορμί σου

αυτά δεν σβήνονται με τίποτε
μόνο με τις φωτιές του Διπλαράκου στα ψηλά του Κάκαβου
να κοροϊδεύουν τα κανόνια των ευδρόμων

πέντε κωλο-λαμαρίνες σας σταματούν 
δειλοί από πάντα 
χάνατε ύψος κι ουρανό
μίζεροι 
ήπιατε τόνους το φαρμάκι

Ήρθε και στήθηκε ο βρωμιάρης
είκοσι και μερόνυχτα μπροστά μας.
Ψάρευε κάθε βράδυ έναν γύρο απ΄ την Παναγιά,
ακούγονταν και κάτι ύποπτες βροντές,
ξεψάριζε όλη μέρα στο πλάι των κολυμβητών.

Ένας φαινόταν στο κατάστρωμα,
μαυριδερός και στραβοκάνης,
τραγούδαε μέρα-νύχτα Καζαντζίδη.
Μ’ ένα τριπίθαμο μαχαίρι στην χερούκλα του
κι ένα λάστιχο, να πλένει τα αίματα στη κουβέρτα,
πέταε τα πτώματα στη θάλασσα,
μάζευε όλο το καραγλαριό να το ταΐζει.

Μάζεψε ο μικρός στο κουβαδάκι ένα πρωί,
σάπιο και ξεσκισμένο από τους γλάρους, ένα φανάρι.
‘Κοίτα παππού, βρήκαμε ένα τέρας.’

Κολύμπησα την ίδια μέρα πλάι του.
‘Από την Πάρο είσαι;’
Άνοιξε το σκαμμένο πρόσωπο,
ένα χαμόγελο όλο φως, μέχρι τ’ αφτιά.
‘Όχι, εκείνος ήταν άλλος.
Εγώ είμαι Λημνιός.