ο δεύτερος είναι ένα τίποτα
μου είπε ο έντιμος προπονητής 
σκεφτείτε το

είπα να τον πάρω και να φύγουμε 
είχε όμως ήδη ανέβει σ' ένα διπλό 
για να του δείξουν πώς· δεν κατέβαινε με τίποτε 
δεν είχα παρά να του μιλήσω

πήγαμε έτσι δεκατρία χρόνια στο κουπί
και τις πρωτιές μας είχαμε 
και τις εθνικές μας 
οι ποικιλοτρόπως και πολλαπλώς ενισχυμένοι πρώτοι 
πάντα ένοιωθαν την ανάσα μας πίσω τους
και πότε πότε βλέπανε την πλάτη μας 
ξέραν πως είχαμε ό,τι δεν είχαν

δεκατρία χρόνια δεν ήταν κι άσχημα
χαλάλι

το μονοπάτι πέρναγε μέσα από την αυλή
στο σπίτι σύριζα κι απάνω απ' τ' αυλάκι
Νταμούχαρη - Παπά νερό

σπίτι κρυφό και λιμανάκι αόρατο απάνεμο
ένα πράμα· καταφύγιο

λένε στα μαύρα χρόνια έσωνε 
ψυχές και σώματα στο Μούρεσι
ευθεία απέναντι 
ο Αϊ Στράτης και ο Μόλυβος 
το Αϊβαλί κι η Πέργαμος 
κι από την άλλη 
Πήλιο και δάσος σκοτεινό

στάρι αλεύρι λάδι ελιές σύκα άνθρωποι κι όπλα

τώρα που οι πέτρες γίνονται σκόνη και χαμός 
σβήνουν και γράφουν την αγία μνήμη
οι εξοχότητες του σιδερά και του σαράφη 
με δράσεις και προγράμματα της σωτηρίας του κώλου
δεν στέργουν για να το χαλάσουνε οι ζωντανοί του

είπα πως θα τον έβρισκα στην Άκανθο
σιγά μη κάτσει σ’ ένα τόπο ο αλητήριος

ψιλοπράματα

κάτι σπαράγματα παραληρηματικά 
κι ένα στραβό ραβδί στην άμμο
δαρμένο από σαράντα κύματα 
το πληγιασμένο πόδι του ν' αλαφραίνει

δεν θέλω άλλες ιστορίες μ' αποικίες φέτο
φτάνει πια

θα πάω στον νότο 
να βρω τον φίλο μου τον Χείρωνα τον Μάγνητα
τρεις χρόνους τώρα κάτω απ' το μάρμαρο 
έλεγε πως στο Μούρεσι 
του πήρε ο δρόμος ένα μικρό οικοπεδάκι

καρφάκι δεν του καίγονταν
μόνο για να πιστεύουμε ότι είναι από το Πήλιο

χορεύουν οι Κινέζοι απάνω σου 
λένε οι ξεδιάντροποι πώς πέσαν απ’ τον ουρανό 
παπάρια· τους έφερε ένας ξένος βασιλιάς μωρός
στολίδια για τον κήπο της στέρφας γυναίκας του 
κι αυτοί δραπέτευσαν να ξεσαλώνουν 
αιώνες δύο τώρα στα χαλάσματα όλης της χώρας 

ας είναι· παραμένεις 

δεν σε κομμάτιασαν ούτε σε κάναν σκόνη 
όπως ας πούμε ο παλιός Νίγδελης τα σπλάχνα σου 
κι οι Ινδιάνοι απ' την British Columbia την κοιλιά σου 

δεν είναι ούτε οι πρώτοι ούτε οι τελευταίοι 
αμέτρητοι χορέψανε στην ράχη σου  

ελάχιστοι σ' αγάπησαν 
εκείνος ο νταρνάκας έμπορας Εμμανουήλ
αυτοί που σώρευαν πέτρες κι άναβαν φωτιές στον Κάκαβο
κι ίσως κι εγώ· τώρα τελευταία